filmfestival Rotterdam / De Roltrap

Hippe Japanners en zoekende Zimbabwanen staan dronken van hun jetlags op de roltrap van De Doelen, de Rotterdamse congreshal die twaalf dagen dienst doet als festivalcentrum. Die roltrap – koninklijk groot - is een fenomeen. Zeker op de eerste festivaldag, als iedereen arriveert uit verre streken en nog naar zijn ritme zoekt.

De een rolt naar boven, de ander naar beneden. Vol verwachting nog. Er klinken vreugdekreten. Mensen zien elkaar na een jaar weer terug in Rotterdam. In het voorbijgaan zijn er onhandige omhelzingen. Er worden handen geschud. Soms is er alleen een beleefd knikje. Er zijn er ook die snel een krant induiken, of een telefoon aan hun oor zetten. Dat is ook een vorm van contact. En als je daar dan weer staat, op die zacht zoevende trap, flitst het voorbij: voormalig festivaldirecteur Simon Field rookt weer; Mark Peranson, hoofdredacteur van het Canadese filmblad Cinema Scope, heeft dit jaar een ‘ultra-shabby look’ (het staat hem best goed); en daar heb je die arrogante (of is het verlegen?) Engelsman van The Independent on Sunday en het Britse filmblad Sight & Sound. Hij is druk in gesprek met zijn collega van Time Out Londen die niet in Londen woont, maar op het Engelse platteland, vertelt hij.

Of er nog een mooie Nederlandse film in het programma zit, wil het duo weten. Mooi? Even denken. ‘We’ hebben natuurlijk een Tijger-kandidaat, ‘Shanghai Trance’ van David Verbeek, maar daar moeten we nog een paar dagen op wachten. De eerste publieke vertoning van het twintigersportret – gedraaid op locatie in de Chinese miljoenenstad Shanghai – is dinsdag.

‘We’ hebben ook een debuut: ‘Megumi’ van Mirjam van Veelen. Het is een soort docudrama, een bizar verhaal over de verdwijning van een Japans schoolmeisje. De filmmakers gaan dertig jaar na de verdwijning naar Japan om de familieleden op te zoeken. Inmiddels is namelijk duidelijk geworden dat het meisje door spionnen naar Noord-Korea werd ontvoerd. Dat gebeurde eind jaren zeventig wel meer, dat Japanners werden ontvoerd naar Noord-Korea, om spionnen vloeiend Japans te leren.

Het wonderlijke is, dat de ouders van het meisje ervan overtuigd zijn dat hun dochter nog leeft, ook al beweert Noord-Korea dat ze zelfmoord heeft gepleegd. En het zijn niet alleen de ouders die dat geloven, ook filmmaakster Mirjam van Veelen - zo hoorde ik vorige week in een gesprek op de radio - is ervan overtuigd dat Megumi nog in leven is. Een eng verhaal over hoop.

De twee Britse journalisten knikken geïnteresseerd, maar hebben nog wel een vraag. Nederlandse filmmakers reizen blijkbaar naar China en Japan, maar wat zijn de Nederlandse verhalen? Het duurt dan even voordat ik heb uitgelegd wat tbs is, en wie Theo Maassen. En voor ik het weet, zit ik wéér in een verhaal over de ontvoering van een schoolmeisje. Want die tbs’er ontsnapt uit de kliniek en gijzelt een blond meisje met een beugeltje, dat bij een bushokje staat te wachten. ‘Klassieke horror’, zegt de ene Brit. ‘Psycho’s’, hoor ik de ander zeggen. Ik laat de Wilders-‘film’ (wordt ie nou wel of niet uitgezonden?, vraagt iedereen zich ook hier af) maar even zitten, en spring op de trap.