Keniaanse kinderen vinden school geplunderd terug

(Novum/Ap) - Toen Nelly Chepchumba deze week weer naar school ging, vond ze in plaats van haar klas zwartgeblakerde muren. En in de tuin lagen twee lijken, half begraven en in staat van ontbinding.

Nelly, 13, raapte hier en daar een oud schooluniform of een verloren schoen op en stapte over kapotgescheurde taalboekjes heen. Dat hier vroeger scholieren bijeen waren bleek ook uit oude presentielijsten en een schoolbord. "Aarzel niet kinderen te disciplineren. Van een stevig pak slaag gaan ze niet dood", stond erop geschreven.

Een plek om te leren blijkt verzwolgen door het geweld dat losbarstte na de omstreden uitslag van de presidentsverkiezingen in Kenia.

"Ik ben jaloers op andere kinderen die wel naar school terug kunnen", zegt Nelly, staande op de plek waar ze op de voorste rij in de klas placht te zitten. "Ik ben bang dat ik alles wat ik heb geleerd zal vergeten."

Duizenden Keniaanse kinderen kunnen net als Nelly niet meer naar school omdat hun school is afgebrand of geplunderd of omdat er vluchtelingen in zijn gehuisvest.

Het ministerie van onderwijs, dat de scholen opdroeg deze week hun deuren weer te openen, heeft geen cijfers over het aantal kinderen dat de lessen moet missen. Volgens het kinderfonds van de Verenigde Naties zijn er zo'n honderdduizend kinderen voor het geweld op de vlucht geslagen en zitten er nog ongeveer 75 duizend in noodopvang in kerken, politiebureaus en andere ruimten.

Na de verkiezingen werd president Mwai Kibaki tot nipte overwinnaar uitgeroepen en beëdigd voor een tweede ambtstermijn van vijf jaar, tot woede van oppositieleider Raila Odinga, die in de peilingen steeds voor had gestaan. Waarnemers zeiden dat de telling zeer onreglementair was verlopen en de voorzitter van de kiescommissie die Kibaki tot winnaar had uitgeroepen, zei later dat hij onder druk was gezet en niet weet wie er echt heeft gewonnen. Internationale pogingen om in de crisis te bemiddelen hebben tot nu toe niets uitgehaald.

Sommige ouders zeiden hun kinderen nog thuis te houden in de drie dagen van protesten waartoe de oppositie deze week heeft opgeroepen. Die begonnen woensdag en ontaardden al snel in confrontaties tussen stenen gooiende demonstranten en politieagenten die traangas en kogels afvuurden.

Even buiten Nelly's woonplaats, Ngarua, hielden opgeschoten jongeren donderdag vrachtwagens en bussen aan die zij, na de bestuurders te hebben beroofd, dwars over de weg plaatsten bij wijze van versperring.

"We verliezen onze kinderen geen moment uit het oog", zei Rabitha Wanjiru, een ouder in Ngarua. "Bovendien zou het beeld van ontbindende lijken onze kinderen een trauma bezorgen."

De bloedige onlusten die overal in Kenia uitbraken, van Nairobi tot de kust en de hooglanden, vormen een van de zwartste bladzijden uit de geschiedenis het land sinds het in 1963 onafhankelijk werd van Groot-Brittannië. In veel gevallen werd het geweld gericht tegen de Kikuyu-stam van president Kibaki, die het lang voor het zeggen heeft gehad in de politiek en de economie.

In Ngarua, driehonderd kilometer van Nairobi, hadden honderden Kikuyu's een toevlucht gezocht in Nelly's school, toen een menigte oproerkraaiers het gebouw op 30 december, de dag van de verkiezingsuitslag, in brand stak. Volgens ooggetuigen konden de meesten wegkomen, maar vonden zes Kikuyu's de dood, onder wie de twee van wie Nelly de lijken vond.

De 28-jarige Nicholas Arusei bevond zich onder de menigte die de school met pijlen, kapmessen en brandende toortsen bestormde. Hij zei dat hij vroeger ook was aangevallen door Kikuyu's en dat ze geen onderdak verdienden omdat ze de verkiezingen hadden gestolen. Maar nu hij de gevolgen kent doet het hem toch wel verdriet. "De spijt, die komt later", zegt hij.

Caroline Tundanai (25), wier 6-jarig zoontje op de afgebrande school zat, zegt als lid van de met de oppositie verbonden Kalenjin-stam begrip te hebben voor de woede waaruit de aanval voortkwam. "De Kikuyu's dachten hier te kunnen komen wonen", zegt ze. "Wij wilden niet dat ze hier zouden schuilen."

De plaatselijke autoriteiten zijn van plan de vernielde school met de grond gelijk te maken en tijdelijke scholen op te zetten in opvangkampen of scholieren naar scholen in andere plaatsen te sturen.

Nelly is van plan, als de protesten voorbij zijn, naar een school te gaan op tien kilometer van haar huis. "Mijn moeder zegt dat ik erheen zal moeten lopen", zei zij. "En ik ga lopen, hoe ver het ook is."