Annie Leibovitz – Life Through a Lens / Leibovitz zelf gefilmd

„It’s just a life, looking through a lens", zegt de beroemde Amerikaanse fotografe Annie Leibovitz nuchter, terwijl ze door haar zus Barbara Leibovitz wordt gefilmd. Haar grote handen omklemmen vrijwel onafgebroken een fotocamera, alsof de machine een verlengstuk van haar lichaam is.

Als er vragen worden gesteld, gaat ze liefst door met fotograferen.

Ze kijkt niet op een beeldschermpje, maar door de lens, ouderwets. Klik. George Clooney. Klik. Julia Roberts. Het duurt niet lang. Leibovitz weet precies hoe ze het hebben wil. George Clooney moet aan de voeten van Julia Roberts. Klik. Klaar. Fantastisch. Volgende klant.

]]>

’Annie Leibovitz – Life Through a Lens’ is het portret van een ’vrouw in actie’, hollend van vliegtuig naar vliegtuig, die er rond haar vijftigste achter kwam dat ze geen kinderen had gekregen, en er daarna nog drie nam. Zo had ze ook ooit besloten dat ze als fotografe met de Rolling Stones op reis wilde, als ’one of the guys’, en dat deed ze ook.

Ze kon portretten maken van Mick Jagger in zijn wildste, met drugs overladen periode, omdat ze opging in de entourage, en min of meer onzichtbaar werd. Leibovitz benutte haar kans en klikte. Ethiek speelde blijkbaar geen grote rol, en dat is nu juist wel iets waar je in al het geraas aan denkt.

Van de Nederlandse fotograaf Anton Corbijn is door U2-zanger Bono ook gezegd dat hij hem al jaren ziet als een van de bandleden. Ook Corbijn werd beroemd door het fotograferen van beroemdheden. Laveloos hebben we Bono op Corbijns foto’s nooit gezien.

Haar overleden geliefde Susan Sontag – die voor hun ontmoeting al de nodige essays over fotografie had geschreven (denk aan de mooie bundel ’On Photography’, 1977) wilde graag dat Leibovitz wat serieuzer werd. Ze nam haar mee naar Sarajevo. Vervolgens zien we Leibovitz bij een ’fotoshoot’ voor Vogue in Parijs, en komen glamour- en oorlogsfotografie opeens eng dicht bij elkaar.

De documentaire biedt uiteindelijk een aantrekkelijk kijkje achter de schermen van een van ’s werelds beroemdste fotografen – een beetje ’In Bed With Annie’ – maar het is ook alsof de regisserende zus, Barbara Leibovitz, al uitgedacht was voordat ze aan de film begon. Dat is natuurlijk hartstikke moeilijk, om een familielid onbevangen vast te leggen, alsof er nog wél wat te ontdekken is.

(Regie: Barbara Leibovitz. In 5 bioscopen)