16 juli / Niet slim

In gedachten was ik al bezig met een opzienbarend getuigeverslag dat ik u voor kon leggen – en daarna de rest van de wereld. Uniek merelgedrag.

De tuinmerel smijt op het grindpad een bamboestok in het rond. Na elke worp pikt ze er tevreden rondom heen, in het doorwoelde grind. Slim. Want op het pad zijn altijd wel hapjes te vinden als je het steentje voor steentje omwoelt. Maar met een worp van de stok heeft ze nu een complete mini-lawine, waarin het goed pikken is. Achteloos levert het vrouwtje zo een primeur voor de vogel-vakbladen. Werktuiggebruik bij merels!

Later bekijk ik op het grindpad het binnenkort vermaarde stokje. Het is hol, en blijkt overlangs gespleten. Haast elke keer als je het een tik geeft of laat vallen, komen er twee, drie smakelijke oorwurmpjes uit gedonderd. En, voor de variatie, af en toe een pissebed. (Al moet je met die ellendige tussen-n die vooral dieren en planten teistert en onherkenbaar maakt, geloof ik pissenbed schrijven. Bijna zo erg als fluitenkruid).

Geen werktuig, maar een voederapparaat. Handig gevonden van die merel, goed gebruikt – maar erg teleurstellend. Daar haal je de krant niet mee. Hooguit de aarde en haar zwaartekracht als werktuig, maar dat telt niet, want die zetten dieren wel vaker slim in. Neem de lammergier, die stukken bot van grote hoogten verpulvert om bij het merg te komen. (Bij twee Franse experts heb ik het trouwens eens nagevraagd, de een vond het stellig ’aangeboren gedrag’, de ander met nog meer aplomb: ’aangeleerd’.)

Heb ik weer, een slimme merel, maar net niet slim genoeg.

Dit telt pas weer als de vogel zelf zulke bamboestokjes splijt en in de tuin uitzet. Ik zit al klaar.