1 maart / Ganzenei

Een oude vriend is jarig (46) en heeft met zijn gezin een huis gekocht. Als ik blijf logeren gaan we erheen. Ik blijf. De vriend is rijk aan rechterhanden. De afgelopen vijftien jaar heeft hij van een versleten huis een paleis gemaakt. Zelfs het tuinhek is handgesmeed.

Nu is het klaar, maar rechterhanden blijven jeuken. „Aan het nieuwe huis”, zegt hij, „hoeft bijna niets te gebeuren.” De volgende ochtend, de wijn nog in de benen en de watten in het hoofd, gaan we kijken. Over steeds smallere weggetjes belanden we op de dijk van het Ganzenei, een zogenoemde kronkelwaard aan de IJssel tegenover Zutphen. Op het buitendijkse erf staan enorme schuren met bergen puin. Het woonhuis is niet heel oud, ik schat een halve eeuw. „We kunnen er zo in. Alleen de kozijnen vervangen. De badkamer is een bouwval. Het dak kan nog wel even wachten. Alleen de dakgoten...”

De schuren van golfplaat zullen wat weekenden kosten! Maar het uitzicht op de uiterwaard is een droom. Ganzen in de winter, ooievaars in de zomer. Nu hippen er drie kleinigheden rond een plas in de waard. De telescoop biedt uitkomst: twee waterpiepers en een witte kwikstaart. Grote lijsters vliegen in de populieren rond het erf. Een sperwer scheert vlak langs ons en landt op het tuinhek. Wat een plek! En die ene schuur is een plaatje. Hij heeft een uitbouw aan de nok, waaraan een stevige takel hangt die halve karrenvrachten ineens moest ophijsen naar de zolder. Zware lasten, een schuur met ruggegraat! Zo zie je boerenschuren niet vaak meer. Deze blijft natuurlijk staan. Plotseling zweeft een gedrongen vogeltje golvend naderbij. Hij verdwijnt onder het wolfseind van de uitgebouwde nok. Een steenuil!