Moderne Manieren 09/02/08

Beste Beatrijs,

Sinds een half jaar woon ik (gescheiden man) samen met een gescheiden vrouw die een zoontje van zes heeft. In het begin liep dat moeizaam, maar gaandeweg is mijn relatie met ’Lars’ verbeterd. Inmiddels betrekt hij mij bij zijn dagelijkse leven en wil hij dat ik voorlees voor het slapen gaan. Fijn natuurlijk, maar het probleem is nu dat hij steeds minder naar zijn vader wil. Hij zegt dat hij gepest wordt door zijn stiefbroertjes en dat zijn vader dat afdoet met ’niet zeuren, ga maar lief spelen’. Hij vindt het thuis met zijn mama en mij veel fijner (zijn eigen woorden).

Zijn vader zegt dat wij zijn zoon bij hem weghouden en dat wij de bezoekregeling saboteren. Maar de laatste keer dat zijn moeder hem naar zijn vader bracht heeft Lars de hele weg in de auto zitten brullen en huilen. Hij verzette zich zo hevig, dat zijn vader hem toen weer liet teruggaan met zijn moeder, maar vader zegt dat dit onze schuld is.

Zelf ben ik ook vader van drie inmiddels al wat oudere kinderen en ik zou het ook vreselijk vinden als er geen contact meer zou zijn, maar moeten we dat kind dan echt tegen zijn zin bij zijn vader op de stoep dumpen? Van ons hoeft hij niet zo nodig als hij niet wil. Aan de andere kant begrijp ik de frustratie van die vader maar al te goed. Pogingen van mijn vriendin om met haar ex te spreken lopen meestal uit op ruzie, en met mij wil hij al helemaal niet praten.

Beste Moet het met dwang,

Ik kan me wel voorstellen dat Lars moeite heeft met de bezoekregeling. In de praktijk komt die er immers op neer dat hij het weekend doorbrengt bij een familie die de zijne niet is. Weliswaar zit zijn vader daar, maar ook nog een stiefmoeder en een paar broertjes, om wie hij niet geeft. Die stieffamilie vormt in dit stadium een te grote overmacht. Zijn vader verdwijnt in de massa.

Natuurlijk moet er contact zijn tussen gescheiden vaders en kinderen. Maar waarom moet dat met alle geweld een logeercontact zijn? Lars heeft als alle kinderen behoefte aan omgang met zijn vader. Ook al gaat het tussen u als stiefvader en Lars op dit moment heel goed, dat doet niets af aan het feit dat een kind behoefte heeft aan z’n vader. Maar dan wel zijn exclusieve vader. Dus zonder al die indringers (in zijn ogen).

Voorlopig zou het een betere regeling zijn als Lars zijn vader elke week op een vaste middag ziet om samen iets te ondernemen zonder anderen. Bij de daginvulling komt enige creativiteit kijken. Het hangt ervan af: wat vindt Lars leuk, wat vindt vader leuk? Ter afsluiting van de dag kunnen ze in vaders huis, dus met de stieffamilie erbij, een hapje eten en daarna wordt Lars weer thuisgebracht en slaapt hij in zijn eigen bed. In deze opzet kan Lars wekelijks rekenen op de exclusieve aandacht van zijn vader, zonder dat hij zich bedreigd hoeft te voelen door de nieuwe stieffamilie. Als hij wat ouder wordt en gewend is geraakt aan het zure feit dat zijn vader een nieuwe familie heeft, vindt hij het misschien minder vervelend om daar ook eens te overnachten. Als de exclusieve tijd met z’n eigen vader maar in stand blijft.

Uw vriendin moet aan haar ex nog maar eens uitleggen dat ze Lars echt niet bij zijn vader wil weghouden, maar dat de omgangsregeling misschien wat rustiger opgebouwd moet worden en dat het logeren maar even in de ijskast moet. Blijft u zelf als nieuwe vriend en stiefvader vooral buiten deze besprekingen. Dit is een zaak van de ouders.

Beste Beatrijs,

Al langer vraag ik me af wat het correcte schoeisel is wanneer je in je eigen huis andere mensen ontvangt. Zelf verwissel ik bij thuiskomst het liefst mijn schoenen voor minder knellende slippers of pantoffels. Maar wat te doen als er anderen, vrienden, buren of wildvreemden op de koffie komen, of wanneer je een vergadering aan huis hebt van de biljartclub of de kanarievereniging? Waar ligt in dezen de grens? En is er een verschil tussen nette slippers en pantoffels in de vorm van een konijn?

Beste Pantoffeldrager,

Bij een vergadering in uw eigen huis kunt u het beste gewoon schoenen dragen. Zo’n bijeenkomst heeft enigszins een formeel tintje en de mensen die naar uw huis komen zullen zich gekleed hebben op een vergadering en niet op een avondje hangen voor de tv. Ook in geval van bezoek van wildvreemden, mensen die u voor het eerst in uw huis ontvangt, kunt u het beter formeel houden en schoenen aantrekken. Voor bekenden (familie, vrienden, buren) die vaker bij u over de vloer komen, hoeft u deze egards niet toe te passen. Draag in hun gezelschap gerust uw pantoffels, als u dat gewend bent. Snit en model doen niet ter zake.

Beste Beatrijs,

Als er in onze familie een kindje geboren wordt, stuurt mijn vrouw altijd als gelukwens een cadeautje. Binnenkort verwachten mijn neef en zijn vrouw hun tweede kind. Omdat wij de vorige keer geen enkele reactie op ons cadeautje ontvingen, wil mijn vrouw deze keer alleen een felicitatiekaart sturen. Ik vind dat een wat karig gebaar bij zo’n heugelijke gebeurtenis als een geboorte. Mijn idee is dan ook om wél een cadeautje te sturen en aan de begeleidende brief een PS toe te voegen, namelijk: ’Laat even weten of dit pakje is aangekomen – de vorige keer waren we daarover in onzekerheid.’ Wat vindt u hiervan?

Beste Kaart of,

Als uw neef nooit iets van zich heeft laten horen na uw cadeautje voor z’n baby, en u hem tussendoor kennelijk ook nooit tegenkomt (anders had hij zijn nalatigheid mondeling kunnen goedmaken), dan ben ik eigenlijk op de hand van uw vrouw: een felicitatiekaartje is voldoende als reactie op de tweede baby. Mensen horen nu eenmaal te bedanken voor toegestuurde cadeautjes. Als ze dat niet doen, zijn ze er kennelijk niet blij mee, dus waarom zou u dan doorgaan met cadeautjes sturen? Als uw vrouw geen zin heeft om erop uit te gaan en te zoeken naar een toepasselijke aanschaf, briefje erbij, naar het postkantoor, daar twintig minuten in de rij staan, enzovoort, kan ik daar helemaal inkomen. Maar goed, als u coulanter van inborst bent, kunt u het natuurlijk best op uw manier doen (met aanmoedigende PS). Laat de rompslomp van naar de winkel gaan, kaartje schrijven en de handel versturen dan niet aan uw vrouw over, maar draag hier zelf zorg voor.