Frankrijk / Châtaincourt wil vooral banen

Meer banen, schone wegen, snel internet, daar maken de Franse burgemeesters zich sterk voor. Maar Frankrijk ziet de lokale verkiezingen van zondag vooral als test voor president Sarkozy.

„Mevrouw Bonnet? Die is vorig jaar bij haar broer ingetrokken, in het laatste huis op de weg naar Neuville-les-Bois. Het voordeel van een kleine gemeente: ik weet waar iedereen woont” zegt Jean-Paul Sorand met een grijns. De kandidaat-burgemeester van Châtaincourt kijkt tevreden hoe drie aspirant-raadsleden bij hem thuis aan de keukentafel in de weer zijn met stapels bruine enveloppen. Ze stoppen er stembiljetten in én een campagnefolder. Straks zullen ze die langs de deuren brengen.

Komende zondag vinden in heel Frankrijk raadsverkiezingen plaats. In alle 36.600 gemeentes stemmen kiezers op een lijst met raadsleden. De raadsleden kiezen vervolgens de burgemeester. Het inwonertal van die gemeentes is gemiddeld slechts 2000 mensen, toch hebben alle gemeentes een eigen burgemeester.

Zo ook Châtaincourt, een dorpje in het departement D’Eure-et-Loir, ook wel de poort tot de graanschuur van Frankijk genoemd. Lege velden zo ver het oog reikt ; hier en daar een boerderij.

Slechts dertig mensen wonen er in Châtaincourt zelf. Winkels of een café zijn er niet. In de enorme kerk is twee keer per jaar een mis. De gemeente bestaat uit zeven gehuchten, met 290 zielen in totaal. Sorand (66) kent ze allemaal persoonlijk. Zo’n dikke dertig jaar is hij nu burgemeester.

Hij schat in dat hij zo’n 20 uur per week in touw is. Op zaterdag de hele dag, op zondag nog een uur of wat en dan iedere werkdag een uur of anderhalf telefoneren. Komende zondag gaat hij op voor een zevende termijn, een tegenstander heeft hij niet.

Veel Fransen beschouwen de gemeenteraadsverkiezingen als een eerste beoordeling van de vorig jaar aangetreden president Sarkozy. Volgens de laatste peilingen is de populariteit van de ’omni-president’ gedaald tot een dramatische 35 procent. Dat verontrust vooral de conservatieve burgemeesters van Sarkozy’s partij UMP, die vrezen meegezogen te worden in een vrije val. De regeringspartij heeft weinig hoop Parijs terug te winnen van de socialisten. Ook Lyon komt waarschijnlijk in socialistische handen.

Dat de uitslag van zondag consequenties heeft voor de landelijke politiek, interesseert Sorand niet zo veel. Net als veel burgemeesters van kleine gemeentes komt hij niet uit namens een van de grote partijen.

„Hier hebben we vooral te maken met praktische problemen. Dat de wegen begaanbaar blijven na een storm bijvoorbeeld. Of hoe Châtaincourt een snelle internetverbinding zou kunnen krijgen.

Sorands grootste kopzorg in Châtaincourt is de werkloosheid, die Sarkozy heeft beloofd aan te pakken. Zijn aspirant-raadsleden zijn allemaal met pensioen, tegen hun zin. Ze werkten bij de Philipsfabriek in het verderop gelegen Dreux, als elektriciën, boekhouder en lopendebandmedewerkster.

„Drie jaar geleden sloot de fabriek” zegt Jean-Luc Marie (60), „De productie werd naar het buitenland verplaatst. Een ramp, 3500 mensen in één klap op straat.” Marie ging noodgedwongen met pensioen. Anderen zochten hun heil in steden als Chartres, Orleans of zelfs Parijs.

Trots beent de burgemeester een uurtje later over de geboende houten vloer van de raadszaal in zijn piepkleine stadhuis.

Aan de muur prijken de affiches van de oogstfeesten van weleer. Het door Sorand opgerichte feestcomité is al weer jaren ter ziele. Dat is hét probleem in een kleine gemeente als de zijne, aldus Sorand. „Ervoor te zorgen dat anderen de fakkel overnemen. De mensen zijn tegenwoordig steeds meer op zichzelf gericht.”