de wijk / Bush onderschat de afkeer van VS in het Midden-Oosten

President Bush kwam met lege handen terug uit het Midden-Oosten. En dat gold ook voor de Nederlandse parlementaire delegatie die van de Antillen terugkeerde. De belastingbetaler betaalt in beide gevallen de rekening. In het geval van Bush, die met twee vliegtuigen en honderden adviseurs en beveiligingsmensen reist, doe ik niet eens een poging om de kosten in te schatten.

Het zou mij niet verbazen als de rekening van de Nederlandse delegatie van twaalf parlementariërs en hun ondersteuning, businessclass tickets en een krappe week in het fraaie Curaçaose Avila Beach Hotel tegen de ton zit. Is zo’n bedrag voor een reisje erg? Nee, behalve als dat geld willens en wetens wordt verkwanseld door het succes van de missie te frustreren. Want dat dit de vooropgezette bedoeling van het Kamerlid Brinkman (PVV) was, is inmiddels duidelijk geworden.

Ik zou zelf ook niet willen praten met mensen die vinden dat ik inwoner van een corrupt boevennest ben en dit boevennest ook nog eens op Marktplaats.nl in de aanbieding willen doen. Het doet niet ter zake of er een kern van waarheid in Brinkmans uitspraken zit. Want politici die gesprekken frustreren en een stok tussen hun eigen spaken steken, vormen een bedreiging voor het functioneren van de parlementaire democratie zelf. En dat moet de belastingbetaler niet willen financieren.

Dit akkefietje valt in het niets bij de escapades van Bush, die met zijn opmerking driekwart van het Midden-Oosten tegen zich in het harnas joeg. Uiteraard is het mooi als Bush over een krap jaar het Witte Huis verlaat met een akkoord voor een duurzame vrede tussen Palestijnen en Israëliërs op zak. Dit is goed voor de regio en Bush zou toch nog met iets positiefs de geschiedenisboeken ingaan. Maar vrede is onmogelijk als de president tegelijk oproept geen zaken te doen met Hamas, de heersers van de Gazastrook.

De controle van Hamas over de Gazastrook en hun verkiezingsoverwinning in 2006 zijn feiten waar geen vredestichter om heen kan. Ook al staat Hamas op de lijst van terroristische organisaties en schieten ze de ene na de andere raket op Israël af. De Israëlische premier Olmert maakte duidelijk dat er geen vrede komt zolang Hamas Israël aanvalt. Dat lijkt logisch, maar heeft als consequentie dat Bush, Olmert en zijn Palestijnse college Abbas in feite door Hamas worden gegijzeld. Dat is onacceptabel en eist een andere strategie.

In Abu Dhabi strandde Bush’ poging de Golfstaten tegen Iran te verenigen. Hoewel zijn inlichtingendiensten meldden dat Iran jaren geleden zijn kernwapenprogramma had gestaakt is Bush er rotsvast van overtuigd dat Teheran een gevaar voor de wereldvrede is, omdat het land het internationale terrorisme steunt. Bush woorden hadden geen effect. Want de Golfstaten willen geen escalatie van spanningen die nu tot Irak, Israël en de Palestijnse gebieden beperkt blijven.

In Saoedi-Arabië klaagde Bush over de hoge olieprijzen die hun tol eisten in de Amerikaanse economie. Een rare klacht. Door de opkomst van China en India loopt de productiecapaciteit achter bij de vraag en dat leidt tot hogere olieprijzen. Dit had de kampioen van de vrije markteconomie kunnen weten.

Bush onderschat de afkeer in grote delen van het Midden-Oosten van Amerika. Jaar na jaar constateert de Pew Global Attitudes Survey dalende steun voor de Amerikanen. Sterker, veel regeringen in de regio hopen heimelijk dat ’die arrogante Amerikanen’ in Irak worden vernederd.

Antilliaanse parlementariërs kunnen Brinkman en zijn collega’s negeren, maar leiders in het Midden-Oosten kunnen niet om ’s werelds machtigste man heen. Ze horen hem daarom beleefd aan, maar halen hun schouders op als hij weer in zijn vliegtuig stapt. Weggegooid geld dus, die reis.