schouten / De wonderdadige wasmachine

Mijn wasmachine werd onlangs twintig jaar. Dat is oud voor een wasmachine en zij begon zich er ook naar te gedragen. Soms stond ze na een wasbeurt midden in haar kamer te dansen en verder begon ze zo nu en dan roest uit te spugen.

Tijd om afscheid te nemen. Ik dacht er niet al te lang over na, het kopen van wasmachines behoort niet tot mijn kerntaken, en het is ook geen toy for the boy. Ik kocht een eenvoudig, oprecht toestel van een merk waar ik wel eens iets goeds van had gehoord. Twee dagen later stond het nieuwe geval er en hadden ze de oude meegenomen. Hoewel ik geen wasman ben, was ik toch wel nieuwsgierig naar de werking van mijn aanschaf en ik besloot bij wijze van proef mijn dekbedovertrek te gaan wassen. Strikt noodzakelijk was dat weliswaar niet maar het leek me een mooi project.

Kenners zullen echter weten dat er geen zegen rust op onnodig wassen en centrifugeren en dat bleek ook wel. Terwijl ik er gezellig een stoel bij had gehaald om het spektakel eens van dichtbij te bekijken viel me op dat ik iets hoorde rondtollen in de trommel dat mij niet van stof leek. Eerder leek het een dinky toy of misschien een goudstaaf. Automatisch keek ik of ik mijn portemonnee wel in mijn zak had zitten maar die was veilig opgeborgen. Omdat ik nog niet wist hoe je de wasmachine halverwege uit kon zetten, liet ik het maar gebeuren. Wat het ook was, het zou in elk geval schoon zijn na afloop.

Toen ik na twee uur het deurtje opende, simsalabim, kwam het voorwerp er uitrollen. Het bleek de afstandsbediening van de televisie te zijn. Oei. Die had zich in het dekbedovertrek verstopt en was nu meegewassen. Nu, beste lezer, komt het mirakel. Je hoort wel eens van wonderdadige genezingen. Een man, doof en blind, die na een bezoek aan de tandarts opeens kan horen en zien, of onlangs nog een vrouw die in coma lag en die ze van de beademing af wilden halen, waarop de echtgenoot wanhopig iets in haar oor schreeuwde en hup, twee uur later ontwaakte ze uit haar coma.

Nu ik. Zonder enige hoop richtte ik de gewassen en gecentrifugeerde afstandsbediening nog eenmaal op de televisie om ’m daarna weg te gooien en opnieuw naar de elektronicaboer te gaan. Maar zie, hij deed het nog gewoon en meer nog, de ’mute’ functie die wij allang gesneuveld veronderstelden, functioneerde opeens ook weer.

Heiliger Dankgesang eines Genesenen an die Gottheit, in der lydischen Tonart. Ik kan het dus alleen maar aanraden. Geef uw oude, slecht-functionerende elektronische apparatuur een nieuwe kans in de wasmachine. Gewoon met de slopen en het ondergoed mee. Bij mij staat nu m’n mobieltje, waarvan de ’9’ het niet goed meer doet, als eerste op de wachtlijst. En m’n dochters suggereerden om het krakkemikkige tosti-ijzer ook een keer mee te wassen. Of misschien hebt u nog een oud fototoestel. Staafmixer. Elektrische tandenborstel. Scheerapparaat. Probeer maar. Wel ’ohne Gewühr’ natuurlijk, zoals de Duitsers zeggen. De een is de ander niet, en je moet natuurlijk wel een wondermachine hebben.