De sluipende islamisering is herkenbaar

De Indonesische afhaal heeft een bord aan de gevel gehangen: ’halal’. Babi pangang is er niet meer te koop. En een grote bank heeft het spaarvarken in de ban gedaan, omdat het voor moslims een onrein dier is.

De sluipende islamisering. Nahed Selim schreef erover, vorige week in Letter & Geest. En de van oorsprong Egyptische schrijfster kreeg veel reacties op haar verhaal. Een enkeling riep Selim toe dat ze geen goede moslim is, maar dat gebeurt haar steevast wanneer ze zich kritisch uitlaat over de islam. Maar heel veel lezers dankten Selim voor haar analyse. Omdat die, zoals een lezer schreef, elk ander geluid overstijgt, dat van de populisten en dat van de multicultipredikers in de linkse kerk.

Uit die instemmende reacties spreekt een verlangen weg te komen van de heilloze discussie rond Geert Wilders en zijn film. Selim verwijt Wilders dat hij het in zijn film alleen maar heeft over de dreigende moslimterreur. Terwijl van de sluipende islamisering een veel grotere dreiging uitgaat voor de democratische, seculiere Nederlandse samenleving, aldus Selim. Als medewerkers van Jeugdzorg de hulp moeten inroepen van een imam om bij Marokkaanse gezinnen hun werk te kunnen doen, als we in Nederland ambtenaren krijgen die weigeren vrouwen een hand te geven, komt die seculiere samenleving onder druk.

In de reacties van lezers zie je de herkenning. De sluipende islamisering is voor velen een herkenbaar proces, dichtbij, terwijl de dreiging van terreur en aanslagen uit naam van de profeet ver weg is. En je ziet opluchting: we kunnen hierover praten zonder meteen te worden weggezet als Wilders-aanhanger.

Eenzelfde opluchting was er een half jaar geleden, toen Doekle Terpstra in deze krant schreef dat hij zich groen en geel ergerde aan de retoriek van Wilders. Die opluchting kwam uit een andere hoek, maar was ook toen een verlangen weg te komen van het vuur dat Wilders stookte. Op het verhaal van Terpstra volgde het initiatief ’Benoemen en Bouwen’, met als doel de problemen in de Nederlandse samenleving onder ogen te zien en op te lossen. In een boek dat deze week onder diezelfde titel werd gepubliceerd, analyseert Terpstra de resultaten van dat initiatief.

Ik wil Nahed Selim en Doekle Terpstra niet op een hoop gooien. Ze denken verschillend over de Nederlandse samenleving. Maar je ziet aan de reacties dat ze een ding gemeen hebben: ze zetten debat op de plaats van retoriek.

We hebben de afgelopen maanden van veel lezers het verzoek gekregen niet meer over Wilders te schrijven. Vooral van lezers van de gedrukte krant; op trouw.nl konden de bezoekers er geen genoeg van krijgen. Maar ook daar zie je nu de vermoeidheid toeslaan.

Door de aandacht te verleggen naar de sluipende islamisering heeft Selim een periode van overgekookte aandacht voor een populist en een film afgesloten. We kunnen het hebben over de kernvraag: slaat de sluipende islamisering een bres in de scheiding van kerk en staat?

Deze brief begon met wat flauwe voorbeelden, want tjaptjoi is ook lekker, en het spaarvarken kan een koe zijn. Drukker maken lezers zich over de vraag of de islam de publieke ruimte gaat veroveren, waaruit het christendom juist goeddeels is verdrongen. Of zoals een lezer het verwoordt: „In mijn jeugd woonde ik in Nunspeet, waar de christelijke meerderheid in de raad Pesie’s zwembad op zondag liet sluiten. Dacht ik daar eindelijk van verlost te zijn, krijgen we dit weer.”

Hier is de gesproken brief te zien en te horen