weblog EK / Ze gaan maar lekker hun gang op die geheime trainingen

Een minuut of achttien na het begin van de training van Oranje in het Stade Olympique de la Pontaise floot Marco van Basten vandaag op zijn vingers. Hij maakte daarna een kort handgebaar naar de kant, en wij wisten genoeg. We moesten weg.

Het is tijdens dit toernooi een noviteit bij Oranje: trainingen waarbij de pers alleen het eerste kwartier aanwezig mag zijn. Er zijn er voorlopig drie van in het programma opgenomen, steeds daags voor een wedstrijd. Internationaal bestaat het fenomeen al langer, naast de volledig besloten training. Dáárvan worden er in Lausanne ook drie afgewerkt.

Dat levert altijd weer een hoop gezeur op. De felste tegenstander onder ons, mijn gewaardeerde Volkskrant-collega Willem Vissers, hoorde ik vandaag tegen perschef Kees Jansma zelfs zeggen dat het niet past bij de Nederlandse cultuur. Ja, Willem zet graag hoog in. Kees stelde er een aardser argument tegenover: het wordt langzamerhand te druk met al die pers. En geef hem eens ongelijk, als je ziet welke volksstammen deze weken met een toernooipas om de nek de Alpenlanden belegeren om tot in Azië aan toe over dit EK te berichten.

Er zijn voor Van Basten, en ook al voor zijn voorgangers, altijd vragen over de besloten training en het waarom ervan. Met steeds weer hetzelfde antwoord, dat spelers en coach ook wel eens enige rust willen, wordt geen genoegen genomen. Overal – in Portugal (2004), Duitsland (2006) en ook nu weer – pappen collega’s en fotografen aan met flatbewoners. Ze schijnen op de hoogste verdieping weer een adresje te hebben gevonden waar ze over de vloer mogen komen.

Het heeft z’n charmes en het blijft vrij onschuldig, want veel zien ze niet. Hoe was het bijvoorbeeld anders mogelijk dat maandag vóór de wedstrijd tegen Italië zóveel verschillende opstelling de ronde deden? Eigenlijk had vrijwel niemand enig idee.

Het hoort erbij op een groot toernooi, spioneren bij de besloten training – dat beseft ook Van Basten wel. Maar laat ook gesteld zijn dat wij niet gek veel te klagen hebben: in vergelijking met andere landen is er bij Oranje nog een vrij groot aantal spelerscontacten. En ja, die trainingen. Coaches en spelers moeten op hun wedstrijden worden beoordeeld, dus van mij mogen ze zich af en toe terugtrekken. Ze gaan maar lekker hun gang op die geheime trainingen – helemaal als het weer zo’n surprise oplevert als tegen Italië.