Closing the Ring / Attenborough pakt ’t groots aan

Hij maakte naam met epische verhalen als ’Gandhi’, ’Cry Freedom’ en ’Chaplin’, en ook in zijn nieuwste pakt de inmiddels 84-jarige Britse regisseur Richard Attenborough het weer groots aan.

]]>

Heen en weer springend tussen 1941 en 1991 verhaalt hij van een verloren liefde, verwoest door de Tweede Wereldoorlog en de nasleep daarvan, zelfs vijftig jaar later. Terwijl de Amerikaanse Ethel (Shirley MacLaine) zo op haar eigen manier de dood van haar man verwerkt, zien we buiten Belfast een Ierse man (Pete Postlethwaite) verwoed graven naar iets in de grond.

Het is het begin van een puzzel waarvan de stukjes in bedaagd tempo naar elkaar toe worden geschoven. Een beetje te bedaagd. Altijd plezierig om naar veterane MacLaine te kijken, maar wanneer de relatie tussen de weduwe en haar bozige dochter Marie (Neve Campbell) na een halve film nog steeds even bits is als aan het begin wordt het vervelend.

Gebrek aan ontwikkeling treft ook de zeker acht andere personages die scenarist Peter Woodward introduceert om een geheim uit het verleden te onthullen dat verrast noch schokt. Ondertussen krijgen de oorlogsgruwelen een weerklank in het geweld van de IRA, iets wat vooral afleidt van wat het centrale thema zou moeten zijn: Echte Liefde. Na vijftig jaar in twee uur film weet je nog steeds opvallend weinig over deze mensen. En tegen die tijd maakt het je ook niet meer uit.

(Regie: Richard Attenborough. Met Shirley MacLaine, Christopher Plummer, Mischa Barton, Neve Campbell. In 3 bioscopen)