In Basel blijft nieuw Turks wonder uit

Duitsland plaatste zich als eerste voor de finale van het EK in Oostenrijk en zwitserland. De Mannschaft versloeg Turkije (3-2), dat op basis van het spel eigenlijk meer had verdiend.

Turkije bracht Duitsland in de halve eindstrijd in stadion in Bazel aan het wankelen. Ondanks een gehavende selectie hield het elftal van bondscoach Terim tot in de slotminuut uitzicht op een ticket voor de finale. Ditmaal konden de Turken niet blindvaren op de strijdlust en moed die ze eerder dit toernooi hadden laten zien. Een late goal van Lahm schakelden hen op de valreep uit.

Bondscoach Löw gaf tijdens een persconferentie daags voor het duel in Bazel hoog op van het Turkse elftal. Ondanks de waslijst aan blessures en schorsingen bij de tegenstander wilde hij zich niet rijk rekenen. Drie miraculeuze ontsnappingen in een tijdsbestek van krap twee weken duidden volgens hem op een ijzersterk karakter. Turkije, zo beredeneerde Löw, zou zich niet uit het veld laten slaan door de afwezigheid van acht vaste krachten.

Diens woorden, bedoeld als een verkapte waarschuwing voor zijn eigen spelers, misten doel. De slappe houding waarmee Duitsland aan de halve finale begon, kon niet anders worden uitgelegd dan een symptoom van onderschatting. Kennelijk had de wervelende show tegen Portugal (3-2), een ronde eerder, het zelfvertrouwen iets te veel opgepompt. Dit was enigszins begrijpelijk, gezien het relatieve gemak waarmee Duitsland een van de grootste favorieten voor de eindzege op het EK uitschakelde.

Turkije verdrong de herinneringen aan dit machtsvertoon in een tijdsbestek van luttele minuten naar de achtergrond. Zonder een spoortje van nervositeit ging het elftal op zoek naar een finaleplaats. Dat Duitsland in het eerste halfuur nauwelijks aan bod kwam, had niet louter te maken met een gebrek aan gretigheid. Ook in tactisch opzicht toonden de Turken zich beter geprepareerd. Constante voorwaartse druk, vormgegeven vanuit een compacte organisatie, haalde Duitsland uit hun spel.

Kazim-Kazim liet als eerste zien, dat Turkije geloofde in een finaleplaats. Op aangeven van Ayhan schoot hij van dichtbij op de lat. Tien minuten later raakte de middenvelder van Galatasaray nogmaals het aluminium. Ditmaal stuiterde de bal voor de voeten van Boral, die door de benen van doelman Lehmann de score opende (1-0). De keeper lette na een half uur beter op. Ternauwernood pakte hij een vrije trap van uitblinker Altintop bij de tweede paal klemvast.

Aan Duitse zijde voorkwam Schweinsteiger dat de tegengoal lang kon doorwerken op het gemoed van zijn ploeggenoten. De reserve van Bayern München tikte een voorzet van Podolski, opgestoomd aan de linkerflank, fraai in de verre hoek (1-1). De onnodige tegenvaller, Topal liet zich simpel aftroeven door Schweinsteiger, bracht Turkije niet van de wijs. Ugur en Sabri kwamen voor de rust nog akelig dichtbij een nieuwe voorsprong.

De tweede helft leverde een vergelijkbaar schouwspel op. Turkije drong aan, Duitsland mikte op de tegenaanval. In de 79ste minuut bracht dat succes. Klose kopte een indraaiende trap van linksback Lahm koel binnen (2-1). Keeper Rüstü, spelend voor de geschorste Demirel, hielp daarbij een handje door volledig mis te tasten bij het uitkomen van zijn doel. Turkije leek verslagen.

Semih, tegen Kroatië eveneens trefzeker in de slotfase, bracht de spanning onverwacht terug. De wisselspeler van Fenerbahçe werkte een voorzet van Sabri van dichtbij achter Lehmann, die wederom geen sterke indruk maakte (2-2). Een nieuwe stunt zat er voor Turkije desondanks niet meer in. Lahm glipte in de 90ste minuut langs Kazim-Kazim, combineerde met Hitzlsperger en vond de linkerbovenhoek (3-2).