Draai, lik en dip

De Huishoudbeurs is weer begonnen. Jaren geleden schreef ik na een bezoek aan deze beurs over een ’debiliseringsevenement’ en een ’door de commercie opgestookte onttakeling van de huisvrouw’.

U begrijpt, dat was een bozig stukje, maar ik was dan ook een man en omdat ik dat nog steeds ben nam ik dit keer een vriendin mee die – hoewel al jaren belast met een huishouden – nog nooit op deze beurs was geweest. Het werd voor haar, zoveel kan ik wel verklappen, een belevenis. Een eenmalige.

Een van de tegenstrijdigheden waarmee de massaal bezochte Huishoudbeurs werkt is de notie dat je je er als vrouw kan laten verwennen. Dat komt omdat het allang niet meer over huishouden alleen gaat maar ook over verzorging, cosmetica en gezondheid. We moeten daarbij verder denken dan het aanprijzen van handcrèmes voor gekloofde vingers. Nee, in Hal 1 word je niet alleen gemanicuurd, maar ook gemasseerd, gecoiffeerd, geëpileerd, bespoten, gebleekt, met geluidsgolven behandeld en in één minuut gefacelift. Mijn vriendin liet nog een handrug met slakkengel insmeren door een oudere, niet heel vitaal ogende dame, die evenwel bezwoer er veel voordeel van gehad te hebben. Ook liet ze zich een proefmonster van een dream cream aanreiken die haar, mits op de juiste plaats aangebracht, onzegbare gelukservaringen zou brengen.

Aldus gesterkt kon ze een voor de sauna geschikte tampon, die men de onzalige merknaam ’Beppy’ had meegegeven, aan zich voorbij laten gaan. Wel voerden we nog een gesprek over rimpelende decolletés (slaap niet op uw zij!) en vermaakten we ons met de vrolijke meisjes van Sorbo, die hun eigen noviteit – poetsdoekjes in blik – tussen alle emmers en dweilen maar niet konden vinden.

Daarna ging het snel bergafwaarts en waren we weer koopvee van een cynische prullenindustrie, met de culinaire afdeling als gebruikelijk dieptepunt. Daar kregen we minuscule hapjes geserveerd, voorgekookt door enorme voedselindustriële complexen met wereldwijde vertakkingen. Dat levert dan het Lassi Wok Klaar-product op, een gerecht in een zak dat alleen nog maar drie minuten gewokt hoeft te worden en smaakt naar gezouten stopverf voor gebitslozen.

Ik moet hier ook even stil staan bij een koekje. Het is een rond koekje, bestaand uit twee helften met een zoete vulling ertussen. De industrie wil nu dat we die helften van elkaar losdraaien, de vulling ervan aflikken en de resten in een glas melk dippen. Ik beken dat ik hieraan vrijwillig heb meegewerkt.

De eerlijkheid gebiedt ook te zeggen dat we daarvoor in het Proeflokaal een paar dopjes likeur achterover hadden geslagen. Mild gestemd, maar ook een beetje somber, sloten we buiten aan bij de rij tot op het bot verwende vrouwen die kreunend onder zware shoppertassen terugkeerden naar hun huishouden.

Volgend jaar moet ik weer alleen.