Camera als roerloze getuige

Regie: Benedek Fliegauf. In het Filmmuseum, Amsterdam.

Vreemde vogel, Benedek Fliegauf. In het meters brede cinemascope formaat toont de Hongaarse regisseur twee mountainbikers die een berg stenen bedwingen. De camera staat stil, als een roerloze getuige. Er is geen monoloog, dialoog of commentaar. Mensen die in beeld verschijnen, murmelen en mompelen. Prominenter is het geblaf van een hond en het getierelier van vogels. Je hoort het ruisen van de zee. En dat tien afzonderlijke scènes lang.

We zijn altijd buiten, de ene keer op een helling, de andere keer op een steiger of in een zwembad. En altijd gebeurt er iets onverwachts, waarbij de gedachten regelmatig uitgaan naar Jiskefetterige absurditeiten, terwijl er in de tien scènes ook een wezenlijke schets van het leven op aarde is te traceren, van geboorte tot dood. Tussendoor hebben we seks, bouwen we luchtkastelen en is het vooral een kwestie van balanceren, zoals uit de scène met de mountainbikers zo mooi blijkt.

Fliegauf wilde met ’Milky Way’ graag een ’ambient film’ maken, naar de gelijknamige muziekstijl die vaak wordt geassocieerd met Brian Eno, Philip Glass en meer hedendaagse ’dance’, waarbij het vooral om ’soundscapes’ gaat. Het is best knap zoals de Hongaar die trance-achtige sfeer weet over te brengen, vandaar ook de prijs voor de beste experimentele film op het Filmfestival van Locarno. In de nog mooiere uiterwaardenfilm ’Voorland’, die Eugenie Jansen en Albert Elings een paar jaar geleden maakten, zat ook zo’n mountainbike-scène, maar dan met twee auto’s die een berg zand op en af rijden.