Geen foto van de slaapkamer? Een slecht teken

opinie Andermans slaapkamer, daar snuffel je niet zomaar rond uit nieuwsgierigheid. Tenminste, zo was dat tot voor kort. Een slaapkamer is privé. Daar heerst het gevoel, veilig en onbespied te zijn.

Zo veilig en onbespied, dat op een onbewaakt moment de slaap zachtjes over de wangen aait, zodat de ogen niet meer hoeven op te letten en de hele nacht vrij zijn. Daar vallen conventies weg, daar mogen dingen blijven liggen, kleren over de stoel blijven hangen, daar zijn geen vreemde ogen die signaleren dat het een rommel is, of dat er een raar boek op het nachtkastje ligt. In de slaapkamer moet men kunnen toeven zonder gecontroleerd of beoordeeld te worden door vreemde ogen. Vreemd betekent in dit geval: de ogen van ieder die er niet woont. Vreemd kan zelfs zijn, de ogen van wie er ook woont.

Ik herinner mij van logeerpartijen bij mijn grootouders dat hun slaapkamer voor mij verboden terrein was, een soort heilige der heilige. Zo verboden dat niemand ooit gezegd heeft dat ik er niet mocht komen. Elke middag trokken zij zich daar terug, in dat geheimzinnige vertrek, om uit te rusten. Ze moeten toen zestigers geweest zijn. Van mijn moeder hoorde ik dat zij als meisje er ook niet mocht komen. Internet heeft de slaapkamer tot een bijna publieke ruimte gemaakt. Wie een huis in de verkoop heeft, laat dat met foto’s en al op funda.nl zetten. Natuurlijk zijn al die huizen netjes opgeruimd, voor de makelaar kwam. Alle rommel is weg, er hangt nergens kleding over een stoel, keukens zien eruit alsof er nooit in gekookt is, en de woonkamers zijn waarschijnlijk nog nooit zo keurig geweest. Uit de badkamers zijn handdoeken en zeep verdwenen, net als uitpuilende wasmanden en rondslingerende tandpastatubes. Alsof de bewoners hun sporen al aan het uitwissen zijn, voor ze definitief vertrekken. Maar die sporen, dat zijn vaak details. In grote lijnen geven de foto’s op funda iedereen de kans, eens lekker rond te snuffelen in zo’n huis dat te koop staat. Privévertrekken komen zomaar in de openbaarheid.

Natuurlijk is het helemaal niet verplicht om van alle kamers een foto te plaatsen in de digitale etalage van de makelaar. Let maar eens op, van sommige huizen staan vooral veel foto’s van de tuin op de site, of van het uitzicht, of de straat, als daar tenminste meer bomen dan auto’s staan.

De ervaren kijker wordt daar wantrouwend van. Veel foto’s van de tuin en weinig van de binnenkant van het huis, dat is meestal een slecht teken. Alle vertrekken die niet getoond worden, zijn blijkbaar in slechte staat. Geen foto van de badkamer? Dat betekent dat er vast vochtplekken zijn, of heel erge groene tegels, of schrootjes met bladderend lakwerk. Kortom, wie zijn huis in de verkoop zet moet met de billen bloot. En als de omgeving meeleeft met de verkoop, gaan ze allemaal even op funda kijken. Uit nieuwsgierigheid. Ze snuffelen in de keuken, ze kijken rond in de woonkamer, in de werkkamer en ze werpen een blik in de slaapkamer. Terwijl ze normaal gesproken alleen in de woonkamer komen en op het toilet. En als dat nu discreet gebeurde. Maar zelfs die grens zijn we over. Enthousiast vertelt de ene na de andere kennis over de rondleiding door het huis, ’s avonds, onder leiding van funda, de gids die altijd tijd heeft. Daar is niets aan te doen. Vrijwillig offeren we onze privacy op, alles voor de handel.