Geen Stoel

De Gouden Ephi (G.E.), een prijs voor onthullende beelden, is gisteren door een vakjury uitgereikt. In het filmpje zien we een jonge en wild gecoiffeerde verslaggever die met microfoon en camera achter een keurige burger aanloopt.

De wat oudere man met paraplu kijkt even op en hoort hoe de verslaggever hem netjes om toestemming vraagt voor een kort straatinterview. Maar wanneer de verslaggever de identiteit van zijn medium kenbaar maakt, geschiedt een buitengewone metamorfose. De nette burger verandert in een straatvandaal die plotseling met zijn paraplu gaat zwaaien. Zonder verdere waarschuwingen en ondanks het feit dat hij zeer correct was benaderd, beukt de man tot twee keer toe op de camera in. Het beest in hem is los en terwijl hij wegloopt, horen we nog de stem van de geschrokken verslaggever die hem naroept: ’Gek!’. Een mild uitgedrukte kwalificatie voor de wandaad van een bloeddorstige hooligan op leeftijd. Wat het filmpje zo bijzonder maakt, is dat het medium in kwestie de controversiële internetsite GeenStijl betreft en de straatvandaal niemand anders is dan de vice-president Jaap Smit van de Amsterdamse Rechtbank.

De jury van de G.E., unaniem in haar oordeel, licht de keuze toe in haar rapport getiteld ’Schijn bedriegt’: ’Het winnende filmpje heeft een hoge symboolwaarde die de huidige maatschappelijke tegenstellingen blootlegt. Op het eerste gezicht is hier sprake van een open conflict met sterk culturele connotaties. De burgerij waarvan Jacques Brel de domheid ooit bezong, probeert hier met geweld het rebelse tij van de moderne tijd te doen keren. Frappant hier is het feit dat de rollen worden omgedraaid. De omstreden site GeenStijl heeft een reputatie van grofheid, kwetsende en respectloze benadering van gezag en personen. De vice-president daarentegen vertegenwoordigt de neutraliteit en rechtvaardigheid van de overheid. Maar in het filmpje is het omgekeerde te zien. GeenStijl is keurig in zijn professionele houding, terwijl de rechter zich als straattuig gedraagt. Alleen maakt de traditionele capuchon hier plaats voor een dure paraplu. De symboliek is evident: het establishment voelt zich bedreigd door de opkomst van een nieuwe generatie media die het niet bij machte is te begrijpen. Zijn credo luidt: „In onze tent, geen stoel voor GeenStijl’. Zo probeert het media-establishment de laatste dagen de vermeende verloedering van de samenleving geheel en al op het conto van sites als GS te schrijven. Dit terwijl er bijna geen journalist, politiek-correcte columnist (onlangs nog Thomas von der Dunk in de Volkskrant), parlementariër of minister is die niet dagelijks het internetadres van GS op zijn computer tikt. Het rechtse GS is misschien onnodig kwetsend maar niet meer dan de horde linkse cabaretiers waarvan de vulgariteit door alle hierboven genoemde beroepsgroepen wordt geprezen. GS heeft bovendien een informatief karakter en zijn eigen omstreden geluid maakt deel uit het pluriforme media-aanbod. Het winnende filmpje is een onmiskenbare eye-opener wat hypocrisie betreft en verdient daarom deze prestigieuze prijs.” Sylvain Ephimenco