Soms zit er niets anders op dan het land terug te geven aan de zee

De Hertogin Hedwigepolder mag met een gerust hart een ’groene parel’ worden genoemd, een verstilde oase vlak onder het schorrengebied van het Verdronken land van Saeftinge, boven het Antwerpse havengebied en aan de druk bevaren Westerschelde. Het zal even slikken zijn om de dijken van juist deze polder te moeten doorsteken, terug te moeten geven aan het water en zo de nodige ruimte te scheppen voor herstel van de natuur in het Westerschelde-estuarium. Maar hoe jammer ook, er zit niets anders op.

De argumenten die voor deze gang van zaken pleiten zijn deze week nog eens glashelder uiteengezet in een rapport van de commissie-Nijpels. Deze commissie onder leiding van de oud-commissaris van de koningin in Friesland, Ed Nijpels, heeft alle denkbare alternatieven onderzocht. De conclusie is voor geen tweeërlei uitleg vatbaar: ontpoldering van deze polder is de beste (en tevens de goedkoopste, snelste en veiligste) mogelijkheid om de natuur in de Westerschelde te herstellen. En niet een beetje de beste, maar verreweg de beste.

Deze conclusie weegt des te zwaarder als we bedenken dat Nederland vergaande verplichtingen is aangegaan. In Europees verband hebben wij ingestemd met natuurherstel in de Westerschelde, conform de EU-richtlijnen voor natuur- en milieubeheer. En we hebben verdragen met België gesloten waarin we akkoord zijn gegaan met een uitdieping van de Westerschelde. Die uitdieping heeft een aantasting van de natuur tot gevolg, zodat het ook om die reden noodzakelijk is om compensatie te zoeken in de vorm van natuurherstel. Met een ontpoldering van de Hedwigepolder kunnen we die verplichtingen voor een belangrijk deel inlossen. En een prettige bijkomstigheid is dat de Belgen de kosten voor hun rekening willen nemen.

Tegenover deze argumenten staat het niet te onderschatten gevoel dat het Nederlanders in het algemeen en Zeeuwen in het bijzonder aan het hart gaat om kostbare landbouwgrond terug te moeten geven aan de zee. Ons instinct zegt: inpolderen en dijken bouwen en daar komt in deze tijden van voedselschaarste nog bij dat het bijna tegennatuurlijk is om een voedselwingebied onder water te zetten. Dat is weggegooid geld, zeggen ze in Zeeland. Anderzijds is het vele malen kostbaarder de Belgen tegen ons in het harnas te jagen, alsof we hun Antwerpen nog steeds niet gunnen, en zwaarwegende natuurbelangen aan de laars te lappen.

De zee geeft en de zee neemt. Jarenlang hebben we van de zee genomen. Het is nu tijd om de zee wat terug te geven. Een poldertje.