Duitse dondergod Steinbrück houdt Merkel uit de wind

’Er zijn bankiers die ieder gevoel voor risico overboord hebben gezet, die door hun jacht op rendementen hun verstand laten benevelen en die zich alleen nog maar in schijnwerelden bewegen.” Harde woorden van Peer Steinbrück vorige week in de Bild-Zeitung. De Duitse minister van financiën zoekt graag de confrontatie.

Of zijn hardhandige politieke stijl in deze tijden van crisis de juiste is, daarover lopen de meningen uiteen. Bij de bevolking wekt het optreden van de sociaal-democratische minister vertrouwen. Eindelijk iemand die de bankmanagers op hun nummer zet en met daadkracht en krachttaal orde op zaken stelt.

Maar de economische experts hebben hun twijfels. Volgens hen was het opvliegende karakter van de minister er de oorzaak van dat het reddingsplan voor de Hypo Real Estate vorige week in duigen viel. Steinbrück verborg zijn minachting voor de chef van de bank niet. De banken die moesten bijspringen, zetten prompt hun hakken in het zand.

Maar hij kreeg ze om. De banken verhoogden hun toezeggingen van 15 tot 30 miljard, terwijl de staatshulp gelijk bleef. Ondertussen zei Steinbrück tegen de pers dat hij er ’schoon genoeg’ van had, zich door de banken voor ’idioot’ te laten uitmaken. Hij zei ervoor te zullen zorgen dat de leiding van Hypo Real Estate snel haar biezen pakt.

Voor bondskanselier Angela Merkel is Steinbrück een welkome bliksemafleider. Zij speelt de moeder des vaderlands, die de slapeloze bevolking geruststelt met de mededeling dat de staat voor al hun spaarcenten garant staat. Onderwijl dreigt haar minister van financiën iedere criticus van het crisisbeleid met donder en bliksem.

Het lijkt een perfecte rolverdeling. Steinbrück is de man voor het slechte nieuws en houdt daarmee Merkel uit de wind. Gisteren liet hij zich tussen neus en lippen door ontvallen dat het doel om in 2011 een ronde begroting te presenteren, niet langer haalbaar is. Hun woede daarover richten Merkels christen-democratische partijgenoten uitsluitend op de boodschapper.

Steinbrücks grote voorbeeld is zijn partijgenoot Helmut Schmidt, niet toevallig ook een geboren Hamburger. In de voormalige bondskanselier bewondert Steinbrück de koele stijl, de rationele berekening en de vaste overtuiging dat het economische vóór het sociale gaat. En net als Schmidt geeft Steinbrück niets om populariteit.

Hij praat niemand naar de mond, bekt collega-ministers af die extra geld uit zijn kas willen, jaagt bankiers in de hoogste bomen en intimideert het publiek met zijn arrogantie en betweterij. Zo’n man is nodig en nuttig, maar ongeschikt voor de hoogste ambten. De vice-kanselier en vice-partijvoorzitter zal dat ’vice-’ nooit kwijtraken.