Rock ’n roll houdt het hart jong

Onze opa’s en oma’s zijn aan een triomfantelijke opmars bezig. Volgende week verschijnt de Duitse prachtfilm ’Wolke 9’ in de bioscoop, waarin twee oude mensen verliefd worden, seks hebben, en zienderogen opknappen.

Vanaf vandaag zingt een koor van vierentwintig hoogbejaarde Amerikanen de sterren van de hemel in ’Young@Heart’.

De charme van het koor én van de documentaire is, dat het niet om klassieke koorliederen gaat, maar om pittige punk van The Clash en rauwe rock van Coldplay. De 92-jarige Eileen zingt ’Schizophrenia’ van Sonic Youth. Ze studeert op het ritme en oefent op de tekst die gaat van ’my future is static, it’s already had it’.

En allicht krijgen de woorden over een ’statische toekomst’ tussen alle vrolijke noten door een extra lading uit de mond van een hoogbejaarde. Het koor is zo goed, omdat de rocknummers doorleefd zijn. Dora en Stan zingen ’I Feel Good’ van James Brown met de soul die daarvoor nodig is. En als tijdens het maken van de film twee koorleden vlak na elkaar sterven, komt dat hard aan. Je weet wel dat in deze club de dood om de hoek loert, maar je hebt Bob en Joe inmiddels leren kennen, en al zingend zien strijden tegen de krakende botten.

Bob Cilman, de 53-jarige koorleider met de Bob Dylan-look, richtte het ’Young at Heart Chorus’ een kwart eeuw geleden op in Massachusetts, niet ver van New York. Door zich te richten op popmuziek, houdt hij het koor met een gemiddelde leeftijd van tachtig jaar bij de les.

De Britse tv-regisseur Stephen Walker valt eigenlijk met zijn neus in de boter, maar hij is ook net iets te blij met zijn onderwerp. Hij laat de koorleden figureren in een aantal detonerende clipjes. Onnodig. Als interviewer is hij nogal flauw. Op sommige momenten zou je Heddy Honigmann als vragensteller tevoorschijn willen toveren. Wat zij met oude Brazilianen en poëzie deed, kan ze waarschijnlijk ook wel met oude Amerikanen en popmuziek.

Op klassieke wijze werkt de muziekdocumentaire via repetities naar het hoogtepunt toe: een succesvol optreden in een uitverkocht theater. En ja hoor, dan is het ook echt tranen met tuiten als Fred Knittle met zijn zuurstofappararaat op het podium verschijnt en ’Fix You’ van Coldplay zingt. ’Lights will guide you home, and ignite your bones, and I will try to fix you’, klinkt het op het ritme van het zuurstofpompje. Tjonge, ja, dit is echt rock ’n roll.