Daphne Flint verrast enorm als jonge Piaf

Liesbeth List is weer Edith Piaf in ’Piaf de musical’, een nieuwe versie van de voorstelling van V & V Entertainment uit 1999.

Allard Blom heeft het stuk van de Britse Pam Gems zó grondig bewerkt dat er een compleet nieuwe voorstelling is ontstaan. Veel spannender en theatraler.

Blom voegde nummers en personages toe, husselde met scènes, herschreef dialogen. Zijn belangrijkste troef: hij verdeelde Piaf in twee personages, de jonge en de oude. Deze twee laat hij ná elkaar, maar regelmatig ook tegelijkertijd spelen. De een maakt het lied van de ander af, of spreekt de gedachten van haar alter ego uit. Dat geeft extra verdieping.

De oude Piaf (List) kijkt bij de jonge (Daphne Flint) terug op het leven of legt een hartverwarmende hand op haar schouder. De jonge Piaf kijkt soms verbijsterd naar wat haar allemaal boven het hoofd hangt. Op het dieptepunt van ziekte en eenzaamheid, als al Piafs geliefden zijn vermoord, verongelukt of gewoon vertrokken, legt de jonge Piaf haar hoofd op de schoot van haar oudere ik. Piaf kan blijkbaar alleen nog door zichzelf getroost worden. Een prachtig toneelbeeld in de sterke regie van Eddy Habbema, die voor een hoog tempo heeft gezorgd en ook voor mooie en komische nuances bij de andere personages, met name bij Jan Elbertse en Esther Roorda.

List is nog meer Piaf geworden. De woest heen en weer schietende ogen en de felle uithalen van de frêle vrouw zitten natuurlijker in haar lichaam. Geen krampachtige imitaties meer tijdens de liedjes. De intensiteit waarmee ze zingt en de interpretatie van de chansons is indrukwekkend. Maar List balanceert op het randje van haar kunnen. Het evenaren van de felheid waarmee Piaf zong eist zoveel van haar stem, dat ze vaak erg hees klinkt.

Daphne Flint verrast enorm. Ze acteert natuurlijk, heeft een dijk van een stem en de krachtige eigenzinnige uitstraling van een door de wol geverfde straatmeid. Ze is een genot om naar te kijken en luisteren. Het sterke slot is voor List. Piaf, 47 jaar, lichamelijk een wrak, sterft en zingt dan als een fantoom ’Non, je ne regrette rien’. Intens, doorleefd, geslagen door het leven maar niet verslagen. Nergens spijt van.