Betalende genodigde

Beste Beatrijs,Onlangs werd het huwelijk gevierd van de jongste dochter van mijn vriend, die weduwnaar is (we zijn al tien jaar samen).

Deze dochter en haar vriend besloten na twaalf jaar samenwonen en twee kinderen van acht en zes tot een groots huwelijksfeest met alles erop en eraan, met daaraan voorafgaand voor beiden een ’vrijgezellendag’. Hierbij mochten mijn vriend, in de rol van opa, en ik als stiefoma een weekendje op hun kinderen passen – tot ons grote plezier overigens. Voorts stelde het bruidspaar het op prijs om de ochtend na het huwelijksfeest een ’champagneontbijt’ te nuttigen met wederzijdse ouders, getuigen en enkele intimi. Een aardige gedachte, maar wat mij stoorde was dat genodigden zelf een hotel moesten regelen in de omgeving én zelf moesten betalen voor het gezamenlijke champagneontbijt. Omwille van de goede verhoudingen en uit liefde voor mijn vriend heb ik geen kritiek uitgeoefend op deze gang van zaken, en braaf met alles meegedaan, hoewel ik veel liever na het feest in een uurtje naar huis was gereden. Had het bruidspaar deze hotel- en ontbijtkosten niet voor hun rekening moeten nemen? Het was tenslotte hun idee dat gasten zouden overnachten. Of is het op moderne bruiloften gebruikelijk dat genodigden ook betalen voor verblijf en vertier?

Betalende genodigde

Beste Betalende genodigde,

Veel trouwlustigen verliezen uit het oog dat hun gasten meer te doen hebben dan dagenlang ’ah en oh’ te roepen vanwege het simpele feit dat er een huwelijk wordt gesloten. Het houden van vrijgezellenfeesten door met nageslacht gezegende huisvaders en matrones is een absurde vertoning die nooit op de lijst van af te werken festiviteiten had mogen figureren. Een ceremoniemeester met een beetje visie had hier een meedogenloos veto over uitgesproken. Hetzelfde geldt voor het idee van het champagneontbijt: poenige onzin waar niemand op zit te wachten op de ochtend na een bruiloftsfeest dat toch al van alcohol doordrenkt zal zijn geweest.

U bevond zich niet in de positie om tegen te spartelen als tweede vrouw van de vader van de bruid. Het is uw familie niet, u heeft er niets over te zeggen en het heeft ook geen zin om er ruzie over te maken met uw partner. Maar de hele opzet deugt natuurlijk van geen kant. Een bruidspaar moet de tijd, de tolerantie en de portemonnee van de gasten niet op de proef stellen. Na een lange dag van stadhuisbezoek, eventueel kerkdienst, receptie, diner en feest willen de mensen naar huis om hun eigen leven te leiden. De feestelijkheden verder uitwalsen kan, maar niet op kosten van de gasten. Weinig mensen zullen enthousiast raken om te mogen betalen voor logies en morning after party ter meerdere glorie van een bruidspaar dat maar geen genoeg kan krijgen van applaus, felicitaties en heildronken. Maar goed, u kon hier niet aan ontsnappen zonder brokken te maken. Uw taak bestond eruit alles lijdzaam te ondergaan en tussen uw op elkaar geklemde kiezen door een zwak glimlachje te persen. Ik hoop dat u het heeft kunnen opbrengen.

Beste Beatrijs,

Mijn vriend wil graag dat ik ’alsjeblieft’ zeg als ik iets aan hem vraag. Als ik dit niet doe, behandelt hij mij als een driejarige: ’Zeg eens alsje..., ja ja, toe maar!’ Dit stuit mij tegen de borst. Ik ben spontaan en ken dit niet uit vorige relaties. De ene keer zeg ik ’alsjeblieft’, de andere keer niet, net zoals het uitkomt. Deze verplichting voelt voor mij dwangmatig, ongelijkwaardig en afstandelijk. Wat zijn de moderne manieren voor het gebruik van ’alsjeblieft’ in relaties?

Alsjeblieft? Nee, dank u!

Beste Alsjeblieft,

Het is zeker niet gebruikelijk om bij elk verzoek aan een levensgezel ’alsjeblieft’ te zeggen. Dit gebeurt alleen wanneer het een nadrukkelijk smekend verzoek is: ’Kun je alsjeblieft ophouden met vreemdgaan?’ of ’Wil je deze diamanten oorbellen voor mij kopen, alsjeblieft?’ Dit laat een bepaalde onderworpenheid zien. Bij huis-, tuin- en keukenverzoeken (’Mag ik het zout? Kun je even langs de stomerij gaan? ) wordt ’alsjeblieft’ meestal weggelaten, omdat het een overbodige toevoeging is die binnen een relatie overdreven formeel klinkt.

Beste Beatrijs,

Graag zou ik willen weten of je wel of niet een appel kunt eten in gezelschap. Een voorbeeld: Een gezelschap zit in een vergaderruimte te luisteren naar een presentatie en onder de toehoorders begint een vrouw een appel te eten. Een appel is hard en elke hap die je neemt, is hoorbaar. Ikzelf vind dat het niet kan, iedere keer dat krakende, smakkende geluid. Maar goed, andere mensen denken daar anders over. Wat zegt de etiquette?

Krak, smak, slobber

Beste Krak, smak,

Mensen horen überhaupt niet te eten in gezelschap, dus ook geen appels. Eten waar anderen bij zijn, is alleen toegestaan wanneer iedereen mee kan doen: in kantine, restaurant of thuis aan de dis. Of wanneer iedereen iets aangeboden krijgt: een traktatie of een koekje bij de thee, een snack (waaronder een appel) in informele omstandigheden. In vergaderingen is het zeer onbeleefd in je eentje te eten, wat het dan ook is – boterhammen, fruit of gevulde koeken. Vroeger mocht je ook niet lopend op straat eten. Tegenwoordig gebeurt dat wel, ook omdat eten overal verkrijgbaar is. Je ziet mensen ook eten in de trein. Dat kan vaak niet anders, want ze moeten reizen en het is lunchtijd of ze zitten tussen twee afspraken. In anonieme situaties (op straat, openbaar vervoer) is eten tegenwoordig toegestaan. Beter gezegd: het gebeurt gewoon. Maar nog steeds staat overeind dat men in situaties waar men met andere mensen te maken heeft (bij vergaderingen, tijdens lessen op school op het spreekuur van de huisarts, tijdens contacten met baliepersoneel) niet hoort te eten. Er wordt geen verschil gemaakt tussen irriterend voedsel, zoals appels of walmende friet, en geruisloos voedsel (zoals een zacht broodje kaas). Het mag allebei niet.