Een half uurtje

Naam: Ellen Schat

Wat doet een getrouwde vrouw als ze haar ex-minnaar tegenkomt?

„Goh, jij bent oud geworden!”, zegt hij lachend. Nog steeds geen tintje grijs in zijn haar te bekennen. Zou hij het verven?

Zijn lippen bewegen, maar ik hoor niet langer de woorden die ze vormen. Hoe komt het toch dat sommige mensen met dit soort opmerkingen wegkomen?

Ik kijk naar zijn ogen, waar het antwoord ligt. Ze twinkelen nog altijd als pasgeboren sterren aan de hemel. Die speelse ondeugendheid waar ik zo op viel.

„Tijd voor een kop koffie?” Een stemmetje in mijn hoofd probeert: ’Nee, wegwezen nu het nog kan’, maar mijn lichaam heeft al bepaald. Alsof witte vlaggen worden uitgestoken terwijl de generaal nog wikt en weekt over het bevel tot overgave. Een ader klopt in mijn keel. „Ja, ik heb wel een half uurtje”, zeg ik zo ongeïnteresseerd mogelijk.

„Hoe gaat het met je? Ik heb je wel vijf jaar niet gezien. Ongelooflijk eigenlijk he.” Ik zeg niets, ik hoef niets te zeggen. We steken de straat over en lopen automatisch naar café Hoek.

Hoe vaak hebben we hier een kop koffie gedronken, omdat we niet binnen een halve minuut in bed wilden belanden? Deze plek was de start van vele heerlijke geheime uurtjes voor mezelf, en hier begon ook het schuldgevoel.

Dat moment weet ik nog goed. Jos, ik en de kinderen kwamen hier op een middag terecht doordat Wouter nodig moest plassen. Het ideale gezin waren we, met koffie en fristi. Tijdens de escapades zelf had ik geen wroeging gevoeld, maar in het café kwam het omhoog als lava in een vulkaan. Granaatscherven van schuldgevoel spatten uiteen, eentje recht in het hart van de romance. Game over.

Zwijgend gaan we op onze oude plek achterin zitten. „Heb je een relatie?”, vraag ik aanvallend. „Ja, nou ja, je kent me.” Hij glimlacht zoals alleen hij dat kan. Verdomd, wat is hij aantrekkelijk. Ik haal een hand door mijn haar, besef dat het een onbewuste lokstrategie is, en neem snel nog een slok koffie. Te heet, au.

Elke vezel van mijn lijf voelt dat hij me doordringend aankijkt. Me verzetten doe ik slechts voor de vorm, besef ik terwijl ik mijn tas pak. Twee muntjes van twee euro vallen op de tafel. Het aloude teken om te vertrekken, we weten beiden waar naartoe.

We zwijgen, op straat, bij de deur, op de trap. Zal ik zeggen dat ik het niet wil? Hij zal me niet geloven, ik geloof mezelf niet eens. Hij komt dichterbij, ik ruik zijn geur, die mijn neus nooit is vergeten. Ik wil voelen, en tegelijkertijd niets meer voelen. Wis al mijn gedachten uit, raak me aan tot ik leeg ben. Schiet op, zo ja, nu.

De stilte tussen ons erna is niet het ergste. Het is de wind die ik daarnet nog niet hoorde. De koelkast die in de keuken een zacht brommend geluid maakt. Geluiden van de realiteit, die me ongewild wakker schudden, zoals een moeder een onwillige puber. „Ik ben zwak”, zeg ik zacht. „Ja, ik ook. Volgende week, zelfde tijd?”

Dit is een van de inzendingen rond het thema ’Mijn ex’. Het nieuwe thema luidt: ’De buren’. Mee doen kan via www.trouw.nl/schrijf.