’Teambuildingsreis’ zal niet leiden tot nieuwe inzichten

Oranje is voor de teambuilding in Australië. Maar er valt slechts een groepsproces zonder scherpe randjes te observeren en sportief is er weinig te verhapstukken.

Na vier trainingen ver van huis, een boottochtje en wat vertier op de golfbaan of in de stad stelt Oranje zich vanochtend, 10.30 uur Nederlandse tijd, in het Sydney Football Stadium op voor het oefenduel met Australië. Morgen gaat het via Hong Kong terug om maandag in alle vroeg te te landen op Schiphol. Wie zal het daarna ooit nog hebben over deze even unieke als bizarre onderneming?

Op diverse sites oogstte de stelling dat de oefentrip naar Australië zinloos is een duidelijke meerderheid aan instemmende reacties. Het zou vooral onverantwoord zijn om ruim 42 uur te vliegen voor één wedstrijdje. Dat laatste lijkt mee te vallen. Getrainde sporters moeten het aankunnen – en dan konden ze zich in dit geval aan boord ook nog eens in speciale cabines te ruste leggen.

Zo bezien mag niet worden verwacht dat de expeditie in medisch of fysiek opzicht slachtoffers zal eisen, en dat in het verlengde daarvan de schuldvraag niet hoeft te worden gesteld wie op dit vreemde idee is gekomen. Voorlopig is dat, tekenend genoeg waarschijnlijk, niet helemaal duidelijk. KNVB-directeur Kesler deed het deze week voorkomen alsof de coach had gevraagd naar een mogelijkheid om zich met zijn spelers eens in andere oorden terug te trekken. Bondscoach Van Marwijk zei met zoveel woorden dat de optie-Australië uit de koker van de KNVB kwam.

Het gevoel neigt in dezen meer naar de bondscoach. Hij is er de man niet naar om erop aan te dringen de andere kant van de wereld eens voor een paar dagen op te zoeken. Nu het er toch van is gekomen, ook omdat er vanwege het WK-kwalificatieprogramma weinig andere mogelijkheden waren, zoekt Van Marwijk rechtvaardigingen in verantwoorde coachtaal. De trip zou goed kunnen zijn voor de teambuilding.

Formeel gezien is dat een valide argument, met volgend jaar tijdens het WK in Zuid-Afrika een samenzijn van enkele weken in het verschiet. Maar het is op voorhand al grotendeels ontkracht door de samenstelling van de Oranje-selectie in Australië, waar zeven vaste internationals ontbreken: zes basisspelers zelfs (Ooijer, Van der Wiel, Van Bommel, De Jong, Van Persie en Robben) en een reserve (Afellay). Over de al delicaat gebleken relaties tussen toonaangevende spelers kunnen geen nieuwe inzichten worden geboden.

Op de drempel van uitschakeling tijdens het EK 2008 kwamen fricties tussen Sneijder en Van Persie aan de oppervlakte die kennelijk niet eerder konden worden ingedamd. Zo vreemd was dat niet, en niet alleen omdat mag worden betwijfeld of zoiets werkelijk mogelijk is. Tijdens de voorgaande ‘teambuildingsreis’ van Oranje naar Zuid-Korea en Thailand, in juni 2007 met Van Basten als bondscoach, waren er geen signalen om op te vangen, om de simpele reden dat Van Persie (ook toen) ontbrak. En evenals twee jaar geleden is ook Robben er nu niet bij, de geblesseerde aanvaller die met zelfzuchtigheid irritatie kan opwekken.

Zo kan Van Marwijk in Australië niet veel meer dan een groepsproces zonder scherpe randjes observeren, waarvan de waarde te verwaarlozen lijkt. Ook is er in sportief opzicht weinig te verhapstukken. Voor de aanvankelijk gepasseerde Real-reserve Van der Vaart was het een meevaller dat hij alsnog meemocht en hij zal als steuntje in de rug ongetwijfeld met speeltijd worden bedeeld. Maar voor een wezenlijke wending is het wachten in zijn geval op de transferperiode in de winterstop, nu alleen een vertrek uit Madrid hem hernieuwde perspectieven bij Oranje lijkt te kunnen bieden.

Voor een ander probleemgeval blijkt zelfs dat vooralsnog geen garantie. Spits Huntelaar, zonder doelpunt nog verstrikt in de malaise van zijn nieuwe club AC Milan, mag vanwege pijntjes bij zijn concurrent Kuijt hopen op een nieuwe kans in Sydney. Maar als een volwaardige international mag hij hoe dan ook niet worden beschouwd zolang hij in Italië in het nauw zit. En zo mogen er vandaag van mogelijke herkansingen voor de verdedigers Heitinga en de kwetsbare Boulahrouz en middenvelders als Schaars en Engelaar evenmin structurele oplossingen worden verwacht.

Zo tekent zich een herhaling af van de doelloze toer van 2007 door Azië, waar – wie weet het nog? – de huidige Feyenoorder Slory en de al bijna vergeten HSV-aanvaller Castelen mochten meedoen.