Kluun clichématig verfilmd

Reinout Oerlemans groeide op in de entertainmentindustrie, als tv-acteur, presentator en producent. Met de bestsellerverfilming ’Komt een vrouw bij de dokter’ debuteert hij als regisseur.

Klein misverstand: een speelfilm behelst meer dan een grote zak met geld, en het denken in ’formats’, gemeenplaatsen en stereotypen.

Oerlemans baseerde zijn film op de populaire debuutroman van Kluun, die in 2006 de NS Publieksprijs kreeg, en vertalingen in 25 landen. Evenals de ik-figuur was Kluun afkomstig uit de reclamewereld, had hij als dertiger zijn vrouw verloren aan kanker, en was hij na een vlucht in het nachtleven met zijn dochtertje op een mooie grote reis gegaan.

Ziekte en dood genezen zelfzucht. Dat hebben we al meer gezien, en beter, denk aan ’Terms of Endearment’, de fameuze tranentrekker uit 1983 waarin Debra Winger werd opgezadeld met kanker en een overspelige echtgenoot, en waarin we een van de aangrijpendste sterfbedscènes in de filmgeschiedenis meemaakten.

Geleverd door Filmtrailer.com ]]>

Carice van Houten is in de Kluun-verfilming een Nederlandse zakenvrouw die exact hetzelfde krijgt te verduren. Barry Atsma is de snelle reclamejongen met de foute cowboylaarzen die van overspel zijn grootste hobby heeft gemaakt, en die doordraait als zijn echtgenote borstkanker krijgt.

Het is vooral zwaar om een hele film lang naar zo’n stomme, oppervlakkige vent te kijken, en dat komt niet omdat de ik-figuur geen antiheld zou mogen zijn, nee, dat komt vooral omdat Oerlemans geen Paul Verhoeven is, en ’Komt een vrouw bij de dokter’ geen ’Turks Fruit’.

In Verhoevens bestsellerverfilming ging het ook om liefde, seks, kanker en dood, en een hoofdrolspeelster met een kale kop en een scheve pruik, maar waar Verhoeven in 1973 de hemel boven de Nederlandse cinema openbrak, daar rijgt Oerlemans in snelle reclamestijl cliché aan cliché. Neuken en huilen doen we op popmuziek en opera, in die volgorde. Kom op.