Crisis op school

opinie Het kan zelfs de meest nonchalante tiener niet ontgaan zijn: we bevinden ons nu al zo’n 400 dagen in een heuse economische crisis.

Ook op school merken we dat, niet eens zozeer aan kelderende kleedgeldkoersen en panisch baanshoppende ouders. De gevolgen worden vooral op andere manieren pijnlijk duidelijk gemaakt, bijvoorbeeld doordat docenten elke kans aangrijpen om hun leerlingen nog eens met de neus op de feiten te drukken. Van Nederlands tot biologie, van geschiedenis tot M&O, overal worden bruggen gebouwd naar de nieuwe favoriet der lesonderwerpen.

In het begin vond ik die plotselinge aandacht voor actualiteiten in de les heerlijk. Termen als hypotheekrenteaftrek blijven om levensmoe van te worden, maar als je weet welke celebrities in de afgelopen periode hun hypotheekluchtkasteel al zagen instorten wordt het hele leningensysteem toch nét iets interessanter.

De psychoanalyse van Dirk Scheringa bij biologie, het bekijken van een Michael Moore-docu bij maatschappijleer, het discussiëren over oorzaak en oplossing bij economie, allemaal was het tof. Maar er zijn ook grenzen: nu er gisteren zelfs bij Grieks gesproken werd van een verband tussen de huidige recessie en de midlifecrisis van een doorsnee Griekse held, is het leuke er officieel vanaf.

Verder wordt elke bezuiniging binnen school opeens te pas en te onpas gerechtvaardigd door het noemen van het woord ‘crisis’. Toen dit voor het eerst gebeurde, rekende ik in mijn kinderlijke naïviteit nog op een heuse staking van woedende scholieren die een dergelijk soort manipulatie niet zouden pikken. Ik vrees dat ik nu wel beter weet. Dreigen woorden als ‘recessie’ ter sprake te komen, dan slikt iedereen hun kritische vragen snel in.

Het meest hilarische effect dat de economische crisis op ons lijkt te hebben, is toch wel het feit dat menig leerling nu onder de impressie is dat onze gratis schoolboeken een bezuiniging zijn.

Wanneer een deel van het woord ‘micro-economie’ (“Of staat er nou macro?”) in ons M&O-boek door goedkope kopieertechnieken is weggevallen, krijgt de crisis meteen vreselijke beschuldigingen naar het hoofd geslingerd.

Ook voor de economiestencils uit het guldentijdperk, de geschiedenisboeken die zich door geen nietmachine of lijmpistool laten binden en het gebrek aan een vast boek bij zowel Engels als Frans is de recessie een prachtige zondebok gebleken.

Voorlopig lijken mijn medeleerlingen zich niet te realiseren wie ons dit onheil daadwerkelijk heeft bezorgd. Een geluk bij een ongeluk voor de overheid.