Als kampioen van Kazachstan ligt weg naar roem open

Het leer kraakt een beetje en de veters zien er versleten uit. Gelukkig zijn de ijzers goed ingevet – daar is helemaal niets mis mee. De schaatsen hebben de hele zomer onaangeraakt op zolder gelegen – ze hadden geen idee van de heroïsche winter die ze te wachten zouden staan. Deze schaatsen, vorig jaar op Marktplaats gekocht voor 35 euro (vraagprijs 50 euro, maar daar trapte ik niet in), gaan me in Vancouver brengen, als atleet. Eindelijk. Alsnog waardering voor het talent dat verder nog nooit iemand heeft gezien. En dat er welbeschouwd ook niet is, maar dat maakt tegenwoordig niets meer uit. Het is als schilderen met Ravensburger: Iedereen kan het! De Spelen zijn tegenwoordig bereikbaar voor iedereen.

Nou ja, je moet even een exotisch land vinden dat je een paspoort wil geven, maar daarna ligt de weg naar eeuwige roem open. Zo'n paspoort is natuurlijk geen probleem; gezicht in de plooi houden, zeggen dat je uit Nederland, schaatsland komt en daarna gaat het allemaal vanzelf. Je rijdt een wedstrijdje tegen wat lokale prutsers, wint een nationaal kampioenschap en voor je weet ben je op weg naar Vancouver. Dat die lokale prutsers daardoor niet kunnen, jongens die hun hele leven hartstikke hard hebben getraind om ooit in de buurt van de Spelen te komen, dat is dan jammer. Als je je daar mee bezig moet houden, haal je de Spelen nooit. Dit is topsport! Daarbij moet je over lijken gaan – van welke nationaliteit die lijken zijn, maakt niets uit. Hadden ze maar harder moeten rijden.

Ik heb me inmiddels aangemeld bij de schaatsbond van Zuid-Samoa – en werd met open armen ontvangen. Dat is logisch. Mijn schaatsen vonden ze prachtig – ze waren dan ook net opgepoetst.

In het vliegtuig naar Vancouver zit ik waarschijnlijk naast Rob Hadders, Arjan Stroetinga, Jorrit Bergsma, Christijn Groeneveld en Robert Bovenhuis, marathonrijders van BAM/Renault. Die hebben de Kazachstaanse bond zo ver gekregen om ze een kans te geven als achtervolgingsploeg. Het vijftal met de oerhollandse namen spreekt geen woord Russisch, heeft geen idee hoe het er in Kazachstan aan toe gaat, maar wat maakt het uit. Als ze de Spelen maar halen. Een rij achter ons zit dan het mannenkoor van Opperdoes, die rijden voor Ghana. Gezellig, ze zetten een smartlap in. En voor in het vliegtuig waren we de voetballers van Neerlandia’31 al tegengekomen. Het vierde weliswaar, maar ze zien er afgetraind uit in hun schaatstenues van St. Kitts and Nevis. Hebben ook de Spelen gehaald. Lachend krijgen ze een high-five. Sport verbroedert, zeker als je de zelfde taal spreekt.

De heren van BAM/Renault hebben een prachtige sluiproute uitgestippeld: Al ben je lang niet goed genoeg, als Nederlander kun je altijd de Spelen halen. In een eerste persbericht zeiden ze het schitterend: „In Nederland waren we kansloos geweest.” En daar had het eigenlijk bij moeten blijven.