Mike & Thomas ’treiteren’ op intelligente wijze

’Sex & Drugs & Hoog-Barok’ door Mike Boddé en Thomas van Luyn. Regie: Pieter Tiddens. Tournee t/m 29/12. Informatie: www.harrykies.nl

Het zijn rare snuiters, Mike & Thomas. En je moet ervan houden. Van die absurde, melige, ontwrichtende, maar o zo intelligente humor met een dosis muzikaliteit waar je u tegen zegt. Als je ervan houdt, heb je bij hun nieuwste theaterprogramma ’Sex & Drugs & Hoog-Barok’ een meer dan fantastische avond.

Neem het iene-miene-mutte-spelletje om uit te maken wie er nu in hemelsnaam moet beginnen. Dat duurt zo ongelooflijk lang, dat het ongemakkelijk wordt. Zo zijn er meer. Eigenlijk schuurt bijna elke scène, al maken ze zich er soms iets te gemakkelijk van af.

Dat melig-absurd-intelligente is hun handelsmerk, al vanaf het prilste begin dat ze elkaar kennen, begin jaren negentig. Ze maakten het theaterprogramma ’De fiets van Marleen’ en wonnen daarmee in 1992 het Amsterdams Kleinkunst Festival. Kort daarna werd Mike ziek, wat later een zware depressie bleek te zijn. In hun theatershow maakt Thomas er af en toe vileine toespelingen op. De mannen gingen toentertijd ieder huns weegs en maakten een aantal soloprogramma’s. Toen ze elkaar weer ontmoetten bij het tv-programma ’Kopspijkers’ was een nieuw begin onvermijdelijk. Ze hernamen vier jaar geleden grotendeels hun eerste voorstelling in ’Ajuinen en Look’ en maakten twee jaar geleden een absurde ’Kerstrevue’.

Hun nieuwste, ’Sex & Drugs & Hoog-Barok’, is vorm, vorm en nog eens vorm, maar wel briljant gedaan. Het publiek wordt ’getreiterd’ met een lange, haast onverstaanbare maffiadialoog over het nummer ’Papa Chico’, de hit van Tony Esposito. Met tig metaforen voor geslachtsdelen – zo kun je het vrouwelijk geslachtsdeel ook ’venster op de herberg van de weemoed’, ’klamme hortus’ of ’parkeerplaats voor mijn proletenijzer’ noemen – en met de oeverloze muziek die je te horen krijgt als je telefonisch in de wacht staat. Allemaal even grappig en raar en het is nog maar het topje van de ijsberg.

Mike & Thomas weten in dit programma op ingenieuze wijze het platte met het intellectuele te vermengen. Nu al favoriet: twee oer-Rotterdamse dames Meet en Greet nemen bij een kopje koffie even de filosofie omtrent persoonlijkheidsstructuren door. Ditjes en datjes, maar dan in hoogwetenschappelijke taal. Hilarisch.

Muzikaal is de show ook een hoogtepunt in hun oeuvre. Mike heeft inmiddels een conservatoriumopleiding afgerond en dat is te horen. Zo speelt hij een gedeelte uit het Tweede Pianoconcert van Rachmaninov en wordt daarbij door Thomas begeleid op elektrische gitaar. Het klinkt misschien kitsch, maar het is wonderschoon.

Hun poppy kleinkunstliedjes zitten goed in elkaar en er zit een bijzondere versie van Brels ’Voir un ami pleurer’ in. Ook hun fysieke tegenstellingen worden, onder meer in een geweldige parodie op moderne dans, heerlijk uitgebuit.

De belangrijkste conclusie na het zien van dit theaterprogramma is dat Mike & Thomas nergens echt bezig zijn met hun publiek. Het zijn twee volwassen pubers die precies doen waar ze zin in hebben. Maar wat is het fijn om erbij te zijn.