56 minuten en 12 seconden kaalgefilosofeerd non-theater

’Spectatorship’ van Bruno Listopad/Korzo producties. Tournee t/m 13/1 langs o.a. Purmerend (28/11), Breda (2/12), Nijmegen (4/12), Den Haag (18 en 19/12), Utrecht (12 en 13/1). www.korzo.nl

Als de voorstelling is afgelopen, heeft de klok op een monitor precies 56 minuten en 12 seconden weggetikt. De vier performers zetten hun zwarte fetisjmaskers af en verlaten het speelvlak – nogal onderkoeld voor wat zojuist heeft plaatsgevonden. Het speelvlak is in die 56 minuten en 12 seconden veranderd in een gevechtszone waar een bom lijkt te zijn ontploft. 56 minuten en 12 seconden daarvoor was het een keurig aangeharkte uitdragerij van zwart verkoolde attributen; alsof meubelontwerper Maarten Baas was langsgekomen om er zijn beruchte gasbrander op te zetten.

Zwart en nog eens zwart zijn de bos rozen, de dildo aan een touw, jerrycan, skippybal, pick-up met singletjes, het gescheurde windscherm, bergen kettingen, een kapotte bureaustoel, een ampèremeter, piposchoenen, heksenhoed, gothic-plateauschoenen, stilettohakken, paardenhoefjes, toverstafje, piratenvlag, Darth Vader-masker, sekspop en al die talloze andere attributen die, matzwart geverfd, de doodse kilte van consumeren uitstralen.

In de 56 minuten en 12 seconden ’doen’ de performers ’iets’ met die attributen. Ze veranderen zichzelf in bouwwerken van stoel, ketting en vlag, met gespreid kruis zoevend over het podium. Of ze spuiten hun voet zwart met een spuitbus. Een paspop wordt bereden als een paard, het toverstafje dient als zweep. Darth Vader wordt zwangere buik, zwiepende dildo op het hoofd. Datzelfde hoofd gaat in de prullenbak, de skippybal is neukmatras. Met microfoons wordt versterkt gezaagd, gehamerd en als vijzel gestampt. Een singletje wordt opgezet, de naald glijdt uit in geluidsblubber.

Er gebeurt de volle 56:12 niets dan dat, of variaties daarop. Ongericht, ongeleid, geen lijn te ontdekken.

Best geestig zo nu en dan, en soms heel even ijzingwekkend als ongegeneerde etalering van moraal- en normloze primaire driften, maar daar gaat het choreograaf Bruno Listopad niet om. Van tevoren hebben we in de foyer al kennis kunnen nemen van zijn ideeën-umfeld, bij monde van ’conceptueel performer’ Eric Schrijver die, in zilvermetallic legging, in dialoog met nogal onwillig publiek, spreekt over object versus subject en de theatrale relatie tussen performer en toeschouwer.

Daar gáán we weer, denk je dan. Want deze gratuite filosofietjes, ietsepietsie op sterkte gebracht met Listopad-thema’s van ongebreideld consumentisme en kapitalistisch hedonisme, voeren in ’Spectatorship’ linea recta naar een theatraal niemandsland. Een gevaarlijke stap in Listopads fascinerende theatercarrière, aangezien er geen enkele relatie met het publiek wordt gelegd. Erger: we worden ingezet om ideetjes op los te laten die we allang als passé hadden verondersteld. Nergens echt gevaarlijk, confronterend of tot nadenken stemmend is ’Spectatorship’ 56 minuten en 12 seconden kaalgefilosofeerd non-theater.