Suikercomplot

Suiker, zo lekker, maar niet zo gezond. Vervangers aspartaam en cyclamaat moet je ook met mate gebruiken. Tja, en dan is er nog een nepsuiker: Stevia. Daar is het nodige om te doen.

Soms stelt de westerse mens mij voor raadsels. Neem nu suiker. Eeuwenlang hebben wetenschappers gezocht naar de ideale zoetstof. Kan iedereen nu voor anderhalve euro een smaak kopen waar al onze collectieve voorouders voor op rooftocht zouden gaan in de koloniën, is het weer niet goed: slecht voor de tanden, slecht voor de lijn.

Goed poetsen en matig gebruiken, zou ik zeggen maar nee, er is een andere oplossing: kunstmatige zoetstof, u weet wel, die pilletjes die oma in haar thee deed. Daar zit meestal aspartaam in of cyclamaat, beide afkomstig uit de reageerbuis der scheikundigen. Het is zoet en heeft niet de nadelen van suiker, maar het is weer niet goed. Bij idioot grote hoeveelheden in discutabele onderzoeken zouden er bij proefdieren kankerverwekkende effecten zijn ontdekt.

En dan zijn er weer mensen die dat niet willen. Het moet mij van het hart dat dit meestal mensen van alternatieve overtuigingen zijn. Zij hebben er ook vaak een oplossing voor: Stevia. Zoetmiddel van een Zuid-Amerikaans plantje dat al die negatieve effecten van suiker én zijn vervangers niet heeft. Zegt men. Bovendien is het driehonderd keer zoeter dan geraffineerde suiker. Er is alleen een probleem. Stevia is verboden door de EU. Beter gezegd: Stevia is niet toegelaten tot de Europese markt, omdat er onvoldoende onderzoek is waaruit de veiligheid van het stofje blijkt. Logisch, lijkt me, ieder nieuw ingrediënt moet zijn veiligheid bewijzen, daar kunnen ook alternatievo’s alleen maar voor zijn.

Hier begint mijn verbijstering. Alternatievo’s denken dat het verbod op Stevia een complot is van de suikerindustrie, die haar markt wil beschermen. Dat deed zij kennelijk niet met aspartaam en cyclamaat. Mijn verbijstering groeit: alternatievo’s gebruiken die Stevia ook werkelijk. Ze willen een onbekend stofje wel, dat om redelijke redenen niet is toegelaten, en een ander, bekend stofje dat wel is toegelaten, dat stofje willen ze niet. Mijn verbijstering bereikt haar hoogtepunt: Stevia is gewoon te koop, in alternatieve winkels. Niet om te eten, maar om op je huid te smeren tegen rimpels.

Dat vraagt om een bezoekje aan de dichtstbijzijnde alternatieve winkel, in dit geval een reformzaak. Daar staat Stevia inderdaad in het schap, met een aantal flesjes tegelijk.

’Alleen voor uitwendig gebruik?’ vraag ik de winkelier, die overdreven knikt. Het is maar goed, dat je met dit goedje zoveel zuiniger kunt doen. Het kost 5,95 euro voor één flesje van 20 ml. Op het wikkeltje staat ook duidelijk: ’Uitwendig gebruik’.

Zou het nu echt zoveel sterker zijn dan gewone suiker? En smaakt het even goed of slecht als die pilletjes van oma? Twee soorten heeft de super daarvan, Natrena met cyclamaat en Canderel met aspartaam. Het is moeilijk om de smaken van de drie kunstmatigen te vergelijken, alleen al door de hardnekkigheid waarmee Canderel, als eerste geproefd, blijft smaken. Een half uur spoelen met water haalt het parfumachtige, bitterige mierzoet niet uit de mondholte. De Natrena begint iets zuur en bruist dan op de tong – ook mierzoet. Dan de Stevia. Die is heel licht bitter, maar eigenlijk helemaal niet zo zoet – droppig, dat dan weer wel, de smaak van zoethout vergezelt mijn dromen door de nacht. Uiteindelijk is de gewone suiker het lekkerst, het meest natuurlijk – maar dat komt waarschijnlijk omdat ik dat ken.

Voor de complotdenkers: Frankrijk heeft Stevia toegelaten. Waarschijnlijk zit Coca-Cola erachter.