Onafhankelijk opvoedadvies op internet?

opinie De afsluitende column. Waarom de laatste? Het net rond het onafhankelijke bolwerk voor informatie, de krant, sluit zich. Columns stoppen, journalisten moeten hun heil elders zoeken.

Maar het alternatief voor journalisten is niet een andere onafhankelijke krant. Daar zitten ze met dezelfde problemen. Daar zegt een journalist over een opiniërend artikel dat ze heeft geschreven: sorry, het moest veel korter want er zijn nieuwe advertenties gekomen en die gaan voor.

Het alternatief zijn de gratis kranten, maar die zijn gratis omdat ze van adverteerders leven, dus je weet dat daar de commercie regeert. Veel journalisten beginnen voor zichzelf, want van microkrediet tot DSB-bank is dat het teken van de tijd: voor jezelf beginnen. Maar ook daar wordt er een forse aanslag op je integriteit als journalist gepleegd, want er moet wel brood op de plank. Hoe moet je nu als ouder of leerkracht de informatie die je krijgt op waarde schatten?

Heeft dit iets te maken met wat de opdracht van deze column was: de opvoeding in de driehoek ouders, kind, school? Ja! Het begrip opvoeding moet nader onderzocht worden. Overal in de opvoeding dringt de commercie door. We hebben het niet zo in de gaten, maar het proces is al langere tijd aan de gang. Op internet is het helemaal een jungle op dat gebied. Heel veel daar is gratis bij gratie van het feit dat ze er goed aan verdienen.

De kranten zijn het qua informatiestroom al langere tijd aan het verliezen van de virtuele wereld. Met zijn online 24-uurs beschikbaarheid is het een opvoedende instantie geworden, maar een die niet als zodanig bedoeld is. Het ideaal dat iedereen zich mede verantwoordelijk voelt voor opvoeding is niet bereikt, maar wel dat zeer velen zich er gevraagd en ongevraagd mee bemoeien.

Het kind tot twaalf jaar wordt tegenwoordig gericht benaderd als consument. Een slimme zet van de commercie, want hoe kun je als ouders tegen de druk van je kind op die onder druk staat? Een soort indirecte kinderarbeid. Je hoeft ze er niets voor te betalen, maar ze zorgen dat je product verkoopt. En commercie mag gewoon jokken, dan moeten ouders maar in hun opvoeding de uitleg geven en de grens leggen, is de zwakke redenatie van de commercie.

Hoe en wanneer zouden ouders dat moeten doen? Ze werken beide hard, zonder dat er nog een scherpe scheiding is tussen werk en privé.

Wat eerder ontdekt is en waar maatregelen voor zijn getroffen, geldt niet in het virtuele milieu. De pakkans is in dat oneindige virtuele universum zo laag. Ooit werd ontdekt dat subliminale perceptie in de reclame uitstekend werkt. Een beeldje tussendoor geplakt in een filmpje wordt niet bewust gezien, maar wel onbewust en verhoogt de verkoop. Dat werd verboden, maar hoe controleer je internet?

Er is maar een ding tegenop gewassen: dat mensen in de echte wereld met elkaar praten en elkaar kritisch bevragen op de verzamelde opvoedkundige kennis: misschien gewoon een ‘verplichte’ ouder-en-leerkrachtavond op scholen?