Après-Sint

Sinterklaas is het land weer uit. Officieel zelfs, heb ik begrepen, met stoomboot, Pietenschaar en al.

Vroeger, toen Nederland nog niet overspoeld was door autisten, Aspergers en ADHD’ers verdween hij gewoon, als een dief in de nacht, of nee, hij loste op, doofde uit. Maar dat kan niet meer. Wie aankomt moet ook weer vertrekken.. Ik zie er weliswaar een beetje PVV en Rita Verdonk in, maar we leven nu eenmaal in hyperbewuste tijden en het is allemaal voor onze gemoedsrust. Je vraagt je trouwens toch al af wat zo’n allochtone katholiek die vooral onze hebzucht komt aanwakkeren, eigenlijk in Nederland te zoeken heeft. Anderzijds vertegenwoordigt hij zó precies het tegendeel van onze vermeende volksaard dat zijn populariteit wel een soort medicinale werking moet hebben.

Eventjes raken we los van onze spreekwoordelijke matigheid. Ik heb zelfs de indruk dat de Sint almaar minder calvinistisch is geworden. Zo is hij bijvoorbeeld zijn functie als boeman al helemaal kwijtgeraakt. In oude liedjes komt de zak waarin hij kinderen stopt nog wel voor, maar in werkelijkheid dreigt hij daar nooit meer mee. Zelfs de Pieten zijn alleen nog maar leuke buitelaars die koddige blunders begaan. In het Sinterklaasjournaal, dat sinds jaren de Sinterklaastijd officieel begeleidt, zag ik dit jaar zelfs de roede niet meer. Wat je kunt concluderen is dat de goedheiligman, door zijn elasticiteit, de crisis goed heeft doorstaan. De economische crisis natuurlijk, maar ook de dreigende neergang van zijn eigen eredienst. Want een paar jaar geleden was het wel anders. Toen probeerde een andere kindervriend, die dikke dronkelap uit het Noorden, hem van de troon te stoten, en leek pakjesavond naar Kerstavond op te schuiven, maar het gevaar is bezworen: de Sint is weer de oude.

Ondanks deze restauratie hadden wij thuis besloten zijn feest dit jaar soberder te houden. Schraalhans Sinterklaas. Minder pakjes, minder gedichten. Het lukte niet echt, toen puntje bij paaltje kwam lag de vloer toch weer bezaaid. Maar het zijn niet de pakjes die het belang uitmaken. Het zijn de gedichten, waarin ons afgelopen jaar wordt geteld en gewogen. Sinterklaas is bij uitstek het feest van de evaluatie. Eindelijk kunnen we zonder ruzietoon zeggen wat we van de ander vinden. En komen we erachter wat onze beminden het afgelopen jaar met ons te stellen hebben gehad. Voor mij was het dit keer slechts koekoek eenzang geblazen. In het ene gedicht las ik ’hoe moet dat nu als ’t huisje klaar is, / als gans compleet is d’inventaris’, in het volgende ’doseer je aandacht eens wat meer / vermijd toch dat gereis heen en weer’ en in het derde opperde Sint zelfs dat ik alweer op zoek was naar een volgende huisje om op te knappen. Ook zou ik sinds kort geen boeken meer lezen en alleen nog maar in bouwmarkten zijn gesignaleerd.

Het was duidelijk dat de Sint tegen mijn Franse boerderijtje aanhikte. Hij zag er een bevlieging in. Ach ja, traditionele baas hè, die vindt dat dingen bij het oude moeten blijven. En ik denk dat hij geloofsafval vreest. Want in Frankrijk leeft hij niet.