Fleetwood Mac doorstaat de tand des tijds

Fleetwood Mac op 15/10 in Ahoy’ Rotterdam.

Bijna iedereen die in de jaren zeventig jong was, zal de liedjes van het album ’Rumours’ moeiteloos mee kunnen neuriën. Deze plaat van de Brits-Amerikaanse formatie Fleetwood Mac was een van de meest toonaangevende albums van het decennium en werd in 2003 door het tijdschrift Rolling Stone op de 25ste plaats gezet in een overzicht van de 500 belangrijkste popalbums aller tijden.

Toch zijn de songs niet louter nostalgie voor voormalige hippies. Ook nu nog worden de nummers veelvuldig op de radio gedraaid en in 1992 koos Bill Clinton het nummer ’Don’t stop’ als zijn campagnenummer. In een uitverkocht Ahoy’ waren het dan ook niet alleen fans van het eerste uur die naar Rotterdam waren gekomen om de band in bijna originele bezetting nog eens aan het werk te zien. Lindsey Buckingham, Stevie Nicks, John McVie en Mick Fleetwood, allen waren van de partij. Alleen zangeres Christine McVie ontbrak.

Zanger en gitarist Buckingham mijmerde hardop over de verklaring voor het enorme succes van ’Rumours’. „Toen we het album in 1977 opnamen, waren we allemaal zo verwikkeld in emotionele problemen dat deze emoties hun weerslag vonden in de songs.” Die emotionele impact bleek bij het enige Nederlandse optreden in het kader van de ’Unleashed-tour’ nog niets aan kracht te hebben ingeboet. Zo was de tekst van ’Second hand News’ ruim dertig jaar later nog herkenbaar voor iedereen die wel eens is gedumpt.

Toch stelden de bandleden zich er niet tevreden mee om alleen de evergreens van ’Rumours’ te spelen. Want Fleetwood Mac bracht ook nummers die de band nog nooit eerder live had gespeeld en stak daarnaast veel hits in een nieuw livejasje.

Dat het tweeënhalf uur durende optreden geen nostalgische trip maar een spetterende show werd, was echter vooral te danken aan Lindsay Buckingham. Drummer Mick Fleetwood drumde nog net zo strak als een twintiger. Zangeres Stevie Nicks bleek weliswaar de hoge noten niet meer te halen, maar had niets van haar charisma verloren. Maar het was het muzikale brein achter de groep, Lindsay Buckingham, die de ziel van de show vormde. Zijn stem klonk inmiddels zo gruizig als een oude blueszanger, maar hij speelde nog als een jonge hond.

Steeds weer was hij het die het publiek inzicht gaf in de songs door de ontstaansgeschiedenis van de nummers uit de doeken te doen en zo de nummers een extra lading te geven. Zo vertelde hij dat het nummer ’Big Love’ aanvankelijk was geschreven als een song over vervreemding, maar dat het voor hem inmiddels een lied was geworden over de noodzaak tot verandering. Om daarna een hartverscheurende versie van het nummer te spelen, waarbij elke noot en ademhaling zinderden van de emotie.

Een hoogtepunt was ook ’Storms’, dat uitgroeide tot een ontroerend duet tussen de voormalige geliefden Nicks en Buckingham. Wie met zoveel bezieling – soms zelfs grenzend aan bezetenheid – musiceert, klinkt nooit gedateerd.