Juffendag

Mijn moeder vertelde weleens hoe zij zich in de jaren veertig van de vorige eeuw ergerde aan klasgenoten die juf of meester gunstig probeerden te stemmen met opgewreven appels, zelfgemaakte jam of zoetgeurende koekjes. Haar leken een ferme handdruk, een welgemeend ‘bedankt’ en een vriendelijke glimlach mooi genoeg.

Vijfenzestig jaar later is het ritueel met de appels, jam en koekjes geïnstitutionaliseerd tot Juffendag. Op een woensdagochtend tegen de zomervakantie wordt juf in het zonnetje gezet.

In het geval van zoon zijn dat er dit keer drie. Een optocht aan docenten zag hij dit schooljaar aan zich voorbijtrekken. Eigenlijk zouden juf Harriët en juf Anneke hem lesgeven. Maar juf Anneke werd ziek. Juf Marloes kwam in haar plaats. Na een paar maanden verruilde juf Marloes onze school voor een andere. Juf Mira volgde haar op. Ondertussen doet ook juf Anneke vanaf de zijlijn weer een beetje mee.

Inmiddels regent het mails van de klassenmoeders. Juf wil op Juffendag graag met de kinderen naar het park – welke ouders kunnen mee? Bovendien zou het leuk zijn als de kinderen voor iedere juf een tekening, een verhaaltje of een knutsel maken – graag snel inleveren in verband met plastificeren. Daarnaast zou ‘een persoonlijk cadeautje per kind’ op zijn plaats zijn, aldus de mail. Juf Harriët houdt van hardlopen, dus suggereert klassenmoeder een boek over die hobby. Juf Anneke verzamelt vuurtorens en juf Mira is dol op bodylotion. En o ja, nog niet alle ouders hebben betaald voor het werkelijk prachtige boeket bij het afscheid van juf Marloes.

Dochters juf werkt vijf dagen per week. Na twee jaar afscheid nemen van een kleuterjuf is natuurlijk iets speciaals. Een ijverige moeder verzamelt al een jaar lang foto’s van juf-in-actie voor een boek. Daar wilde ik best een stukje bij schrijven met uitspraken van de kinderen over juf. Zou een klok met als achtergrond een groepsfoto niet ook leuk zijn? Nou, mailde een vader, een klok? Een dagje wellnesscentrum kon juf na zo’n schooljaar vast beter gebruiken. Zou een massage haar niet meer bekoren?, vroeg een andere moeder. En er was nog iemand die een heel leuk winkeltje met zeepjes had ontdekt – was dat geen goed idee?

Gisteren kregen de kinderen een nieuwe brief mee. Of we met de cadeautjes vooral ook de overblijfjuffen niet wilden vergeten.

Ik blijk weer eens mijn moeders dochter. Een ferme handdruk, een welgemeend ‘bedankt’, een vriendelijke glimlach – het was zo gek nog niet.