Geweld

weblog Zit wederom aan de keukentafel de kranten door te lezen. Geen werkbezoeken vandaag. Sowieso, qua debatten en andere overleggen, een rustige week voor mij.

Straks mail wegwerken en vanmiddag naar de oratie van PvdA-Eerste Kamerlid Kim Putters. Dit in het kader van zijn bijzonder hoogleraarschap bij het instituut Beleid & Management Gezondheidszorg aan de Erasmus Universiteit Rotterdam.

Ik lees in de krant dat geweld tegen ondermeer conducteurs, sociale dienst medewerkers, jeugdzorg en ambulancepersoneel onverminderd doorzet. Verontrustend dat wij in Nederland nog steeds zo'n mentaliteit van korte lontjes hebben. Uiteraard heeft de overheid hier met duidelijk beleid, strenge straffen en lik-op-stuk-beleid een belangrijke rol in te vervullen. Voor de minister is het terugdringen van het geweld dan ook topprioriteit. Gelijktijdig zie je dat werkgevers hun verantwoordelijkheid, als het gaat om het aanpakken van geweld, nog steeds onvoldoende nemen.

Enige tijd geleden was ik jurylid voor een verhalenwedstrijd voor mensen die in hun werk zelf met geweld zijn geconfronteerd. Een aantal verhalen dateerde al van 15 jaar geleden. Het laat triest genoeg zien dat er in de afgelopen jaren eigenlijk weinig is gebeurd. Goede afspraken om agressie tegen te gaan ontbreken, trainingen laten te wensen over, er wordt niet standaard aangifte gedaan en werknemers moeten hun eigen boontjes doppen wanneer ze het slachtoffer worden van geweld. Sterker nog, hoe meer verbale agressie een medewerker langs zijn rug kan laten glijden hoe beter hij of zij door de werkgever wordt gevonden. Dat is niet omgaan met geweld, maar ondergaan. Een houding van werkgevers die echt niet kan: onbegrijpelijk!!

Werkgevers zijn wettelijk verplicht voldoende maatregelen tegen geweld te nemen. Doen zij dat niet dan moeten zij, in mijn optiek, ook aansprakelijk worden gesteld. Je ziet ook, daar waar werkgevers wel hun verantwoordelijkheid nemen en er consequent wordt opgetreden, het geweld verminderd.

Het kan dus wel.

Ben benieuwd hoe Corien Jonker van het CDA hier tegenaan kijkt. Met name naar hoe het zit met de bejegening van publieke werkers in onze buurlanden. Zij zit voor het Kamerwerk namelijk veel in Europa. Voor volgende week draag ik het stokje voor deze weblog aan haar over. Dus ik verwacht een Europese invalshoek, maar wellicht ook wat beschouwingen op de interne CDA-aangelegenheden.