Testbeeld

Toch een wonderlijk verschijnsel, die kijkcijfers. De stoel van Harm Edens is nog niet koud of er kijken geen 250.000 mensen naar ’On Air’, maar 670.000 liefhebbers naar ’De wereld draait door’ op Nederland 3 om half acht. Daarmee zit ’DWDD’ nog niet aan de gebruikelijke score van rond de miljoen, maar de reden van die fors hogere belangstelling is wel duidelijk: Matthijs van Nieuwkerk.

Nu wil ik het morele issue van de hoge omroepsalarissen in deze doorgedraaide wereld niet samen laten gaan met de kijkcijfers, maar de mensen die dat wél doen zullen nu ongetwijfeld roepen: zie je wel, hij verdient het. Terwijl de omvang van het publiek wat mij betreft toch geen gelijke tred hoeft te houden met de dikte van de portemonnee.

Wel lijkt het me doodnormaal en onontkoombaar dat ook in de publieke sector een select groepje met een uitzonderlijk talent komt bovendrijven met een daaraan gekoppeld loonstrookje.

Maar goed. Het gaat om de mate waarin dat gebeurt en wanneer van dat talent dan sprake is. En daar kom je vermoedelijk nooit uit.

De terugkeer van ’De wereld draait door’ houdt niet in dat het normale leventje op het derde net weer zijn beloop heeft gekregen. Er blijkt toch ook nog ruimte voor het experiment.

De hele week mogen tv-makers op 3 allerlei probeersels op ons loslaten en dat begon maandag al met een reeks experimentele programma’s. De publieken hebben bovendien bedacht dat de kijker mag recenseren. Wie zich via internet opgeeft kan een oordeel vellen over het gebodene. Er is van alles bedacht. Zo was er gisteren een ’zoektocht naar een manier om de verwende, de depressieve en misschien zelfs buitenaardse kijker te boeien, zonder te blijven hangen in een uitgekauwd format’. Jawel, en dat allemaal in een ’experimentele Man Bijt Hond-turbostijl, gecombineerd met dat wat nog niet verzonnen is.’

Verder heb je Brainstorm, waarin vijf BN’ers, onder wie de vaste leden Jeroen van Koningsbrugge en Dennis van de Ven, vanachter een brainstormtafel in een uur een film verzinnen. Vanaf de locatie en beginsituatie tot aan de plot. Als professioneel recensent dacht ik na afloop: dat is geen blijvertje. Maar wat is vandaag de dag nog een professioneel recensent, nietwaar?

Maandag zagen we de witte neger Oboema in de weer met een maatje om eens op een andere manier over kunst te babbelen. Dat vonden wij niet zo’n daverend succes omdat de originele Jarobe soms iets te serieus werd, hetgeen enigszins uit de toon viel die Oboema gewoonlijk aanslaat.

In ’Comedy Corner’ besprak Frank Evenblij de stand van zaken op het gebied van internationaal cabaret. Ook nogal flauwtjes allemaal.

Toch: de aanblik van het derde net geeft thans niet zozeer een frisse indruk door de aankondigingen van nieuwe programma’s, maar vooral door wat wellicht daarná nog eens gaat komen.