Australische showgirls grossieren in onderbroekenlol

’La la Parlour’ met Kellie Vella, Leah Shelton, Neridah Waters en Tigerlil, tournee t/m 28 nov. www.ruuddegraaf.nl

Een vrouw met een puntige vin op haar rug ligt op haar buik op een houten plankje met wieltjes eronder. Op de achtergrond klinkt filmmuziek: ’Jaws’. De vrouw rijdt en glijdt van links naar rechts over het podium. Twee andere vrouwen zien haar en gillen hard. Einde act.

De Australische showgirls van ’La la Parlour’ zijn volgens hun producent ’entertainment van de bovenste plank vol verbazingwekkende acrobatiek’ en een ’spannend trio tussen circus, revue en burleske’. De verwachtingen van dit viertal dat ’de sensatie’ was op het Adelaide Fringe Festival waren dus hoog gespannen. Maar het ligt echt niet alleen aan de Hollandse nuchterheid dat de show tijdens de première in Hoorn een matte bedoening was.

Diepgaand en kunstzinnig hoeven circus, revue of burleske niet te zijn, maar dan moeten de acts wel komisch, scherp, smaakvol, en/of knap en technisch goed uitgevoerd zijn. Of de entertainers moeten leuke, sterke persoonlijkheden zijn. La la Parlour ontbeert dit al.

Spanning is ver te zoeken en de voorstelling verbindt vooral de negatieve kanten van de genres: oppervlakkigheid, boertige grappen en ’kunstjes’ in sexy kleding. Verder dan een simplistisch ideetje gaan de miniacts niet. Bovendien is het technisch nogal klunzig uitgevoerd: de vrouwen zijn geen volleerde acrobaten, danseressen of goed timende komieken. En dus zien we ze playbacken, expres niet lip synch, en volgt er een eenvoudig tapdansje. Later steken er drie benen en een hoofd vrolijk bewegend uit een koffer. Eenbeen blijkt nep te zijn.

En dan is er nog de categorie flauwe viezigheid: neuspeuter op elkaar smeren, zogenaamd plassen in een beker en dat aan het publiek serveren, jongleren met een onderbroek met bloedvlek er in of kauwgomslierten aan elkaar plakken en weer terug in je mond stoppen. Je moet er maar van houden. Het publiek gaf in ieder geval geen krimp.

Wat nog wel een geestig effect gaf, was een vrouw met een soort metalen kuisheidsgordel om, die met een minicirkelzaag haar kruis bewerkte. Het gevolg: een letterlijk spetterende gouden vonkenregen die tussen haar benen door spoot. Een mooi beeld, maar ook hier geen wending, geen clou, geen verhaal. Zonde.

Ten slotte de zogenaamde stripteaseact: de dames trekken glimmende slips onder hun lange jurken uit en vertellen dat je die na afloop kunt kopen. Als ze even later als logge zombies staan te dansen met onderbroeken over hun hoofd, wordt de onderbroekenlol wel erg treurig.