Spiritualiteit verslaat therapie in pastoraat

Lang richtte het Luthers Pastoraal Centrum in Amsterdam zich op therapeutisch pastoraat. Dat sloeg niet aan. Nu ligt het accent op spiritualiteit: een schot in de roos.

Ook rand- en buitenkerkelijken bereiken, was vijfentwintig jaar geleden het doel van het Luthers Pastoraal Centrum in de Amsterdamse binnenstad. Oprichter Coert Lindijer, hoogleraar bijbelse theologie en pastoraat, organiseerde daartoe in de Oude Lutherse Kerk op het Spui onder andere laagdrempelige pastorale diensten over actuele thema’s als aids en eenzaamheid.

Ds. Marieke Brouwer, die sinds 1991 het centrum leidt, legde meer en meer het accent op gespecialiseerd therapeutisch pastoraat, vanuit de gedachte dat daaraan vooral behoefte zou zijn.

„Ik ging samenwerken,” vertelt Brouwer, „met het hervormde pastoraal centrum van de Westerkerk, dat was opgericht vanuit het idee een tussenschakel aan te bieden tussen de ’gewone’ dominee en het riagg. Vaak was de drempel naar een riagg te hoog, maar waren tegelijkertijd de problemen te complex voor een niet gespecialiseerde predikant. Bovendien hadden de riaggs in die tijd nog geen oog voor religie en zingeving.”

„Opvallend genoeg,” zegt Brouwer, „was het niet het gat in de markt dat wij dachten dat het was.” De leider van het hervormde pastoraal centrum, ds. Pieter Lootsma, vertrok als predikant naar de Haagse Kloosterkerk en werd niet opgevolgd. De lutheranen moesten een nieuwe richting zoeken. „De groeiende behoefte bij mijzelf aan geleefde spiritualiteit bleek samen te vallen met een nieuwe toon binnen en buiten de kerk,” vertelt Brouwer. „Spiritualiteit werd een toverwoord, de groepen stroomden binnen, de programma’s vol, en zo gaat het nog steeds.”

Het pastoraal centrum werd herdoopt in ’Huis op het Spui’, Brouwer ging de opleiding geestelijke begeleiding volgen aan het Titus Brandsma Instituut. Voor wie dat wil, biedt zij nu ook geestelijke begeleiding aan.