Adoptieouders houden zich doof

Ouders zwijgen over misstanden bij adoptie. Het komt hen niet uit, want ze hebben een kinderwens.

Het vertrek van Ina Hut als directeur van adoptiebureau Wereldkinderen deed zelfs buiten Nederland stof opwaaien. Opvallend is dat adoptieouders in Finland, Australië en de Verenigde Staten adhesie betuigden; zij toonden begrip voor haar argument dat zij niet langer de verantwoordelijkheid wil dragen voor interlandelijke adoptie, zolang er misstanden zijn.

Nog opvallender is dat veel Nederlandse (aspirant) adoptieouders heel anders reageerden. Op internetfora, websites en weblogs werd stevig uitgehaald naar Ina Hut. Ze werd onomwonden afgeschilderd als de slechtste directeur die Wereldkinderen ooit zou hebben gehad. Ina Hut zou verantwoordelijk zijn voor de teruggang van het aantal adopties in Nederland en geen nieuwe kanalen hebben willen aanboren.

Deze en andere, vooral anonieme, reacties, tonen het grote gebrek aan inzicht in het serieuze debat dat Ina Hut heeft geagendeerd. Zij heeft slechts de intentie om het internationaal Adoptieverdrag gestand te doen. Iets waarvoor de verdragspartners, zoals de Nederlandse regering, primair verantwoordelijk zouden moeten zijn.

De Nederlandse regering stelt bij adoptie niet het belang van het kind voorop, maar laat als het erop aankomt economische en electorale belangen zwaarder wegen. Of dit ten koste gaat van kinderen doet schijnbaar niet ter zake. Het meest recente bewijs hiervoor is hoe de Tweede Kamer op 11 juni besloot om deelbemiddeling, een soort doe-het-zelfadopties, uit de Verenigde Staten toe te blijven staan. De Kamer koos voor de belangen van wensouders en de homolobby. Maar ook minder opvallende gebeurtenissen tonen aan, hoe adoptie in Nederland onderhevig is aan een vorm van continue omkering van feiten wegens de vele belangen die een rol spelen.

De publieke opinie, met name die van wens – en adoptieouders, moet steeds weer gesust worden. Er werd wel onderzoek gedaan naar het gestolen jongetje Rahul uit India in 2007, dat vermoedelijk in Nederland terecht is gekomen. Maar dat onderzoek bleef onvolledig en onafgerond, ook omdat de adoptieouders niet willen meewerken aan een DNA-test. Daarna werd het weer stil. Onderlinge afspraken tussen overheden zoals China en Nederland, krijgen ook geen ruchtbaarheid.

Er is een zwijgcultuur ontstaan, gevoed door de politieke en economische belangen die gepaard gaan met adoptie. En dat komt vele wens- en adoptieouders goed uit. Immers, de erkenning van misstanden brengt de kinderwens van velen in de gevarenzone. Trouw beweerde in een hoofdredactioneel commentaar onlangs dat ook “ouders, met hun kritische boeken en kritische vragen’’ zoveel aandacht vragen voor de belangen van de kinderen. Dat is een grove schending van de werkelijkheid.

Het zijn juist níet de wens- en adoptieouders die met berichten over misstanden naar buiten kwamen maar geadopteerden. Geadopteerden die, vaak met gevaar voor eigen leven, veldonderzoek doen in de landen zelf. Het is aan deze vertegenwoordigers van de eerste generatie te danken, dat we weten wat er onder andere afspeelde in India, China, Sri Lanka, Haïti, Brazilië, Malawi, Argentinië en Korea.

De eerste leidinggevende in de Nederlandse adoptiewereld legt nu niet alleen haar functie neer, maar geeft een noodsignaal af vanuit de wereld van adoptiebureaus. Een signaal dat tot nu door slecht weinigen wordt geaccepteerd. De belangen lijken wederom te groot. Hoe groot die belangen kunnen zijn, bleek wel eerder, door de dood van de speciale VN-rapporteur Mayra Angelina Gutierrez Hernandez in 2001, die omkwam na onderzoek naar illegale adopties in Zuid-Amerika.

De adoptieouders en de directeuren van andere adoptiebureaus weten hetzelfde als Ina Hut, maar kunnen de moed niet opbrengen om te erkennen dat ook zij een deel uit maken van het proces dat grote kenmerken heeft van een corrupt machtsblok, en dat adoptie heet.