‘De Verenigde Staten van Europa’, daar hoor je in Nederland niemand meer over. In Belgie wel, vooral Guy Verhofstadt.
Vier jaar geleden, na het Nederlandse en Franse ‘nee’ tegen de Europese grondwet, schreef Verhofstadt al een boekje dat zo heette. Voor een lezing in Rotterdam op 3 juni heeft de ex-premier deze titel weer uit de kast gehaald.
Het boekje was destijds een succes: vertaald in twaalf talen en goed verkocht. Maar in Nederland is de boodschap nooit aangeslagen. Dat blijkt wel uit de ruime keuze aan eurosceptische, eurokritische en zichzelf ‘eurorealistisch’ noemende kandidaten voor de Europese verkiezingen.
Niets van dit alles bij de immer optimistische intellectueel Verhofstadt. Hij houdt van Europa als een Vlaming van zijn pint, of in zijn geval liever een goed glas wijn. Verhofstadt, die in ItaliĆ« liefhebbert in de wijnbouw, is onlangs benoemd tot ‘wereldwijnambassadeur’.
Meer Europa en snel een beetje, dat is zijn recept. Alleen zo kunnen dringende zaken als de economische crisis en het klimaatprobleem goed aangepakt worden. Dus wil hij af van de nationale veto’s, die de boel maar vertragen. Ook de goedkeuring van Europese besluiten door nationale parlementen kan overboord.
Een bestuurlijke ‘topjob’ in Europa, waar Verhofstadt ooit van droomde, zit er voor hem niet meer in. Destijds waren vooral de Britten tegen zo’n griezelige ‘federalist’, nu zal dat sentiment alleen maar wijder verbreid zijn.
Dus gaat Verhofstadt naar het Europees Parlement, als lijsttrekker van zijn partij, de liberale Open VLD. Hij neemt het onder meer op tegen een andere ex-premier, de christen-democraat Jean-Luc Dehaene. Die staat bekend als ‘de loodgieter’, omdat hij alles aan elkaar weet te knutselen en niet te ver vooruit kijkt. Zijn gereedschapskist komt past tevoorschijn als de vloer blank staat.
Misschien is Dehaenes aanpak de komende jaren in Europa wel realistischer. Maar die ‘Verenigde Staten’ dromen lekker weg, bij een goede Italiaanse wijn.
© - Alle rechten voorbehouden.
Lees de gebruiksvoorwaarden.