Regels, regels, regels

’Duitsers hangen erg aan regels, ze zijn heel bureaucratisch”, zegt Greet van der Heide. „Ze durven niet creatief met regels om te gaan.” Van der Heide verkoopt advertenties voor een tijdschrift over pleziervaart. „Als ik nieuwe klanten met een lagere prijs lok, is mijn chef boos. Dat mag niet zonder zijn toestemming.”

Van der Heide (54) vertrok 28 jaar geleden uit nieuwsgierigheid naar wat toen nog West-Berlijn was. Ze viel onmiddellijk voor de stad. „Groot, ruim, veel groen. Er was enorm veel te beleven – cultuur, cafés, restaurants.” Ze is er niet meer weggegaan, kreeg een dochter en negen jaar later een zoon, en verzon telkens iets nieuws om van te leven.

Ze verkocht tweedehandskleren op de vlooienmarkt, had een boetiek en runde een tijd een restaurant op het Brandenburgse platteland. „Dat was in de voormalige DDR, vlakbij een camping. De mensen waren er vriendelijker dan in de stad, maar dat komt ook doordat ze veel zopen, de hele dag door. De vrouwen dronken zoete wijn.”

Duitse vrienden maken is niet makkelijk, vindt ze. „De mensen zijn erg op zichzelf. Of ze willen van je profiteren. Ze gaan niet echt open met je om.” Wel merkt ze dat het een voordeel is om Nederlander te zijn. „Met name Ossi’s – voormalige Oost-Duitsers – worden aardiger als ze mijn accent horen. Ze zijn blij dat ik geen betweterige Wessi ben.”

Ondanks al die jaren voelt ze zich meer Nederlandse dan Duitse. „Als Nederland tegen Duitsland voetbalt, ben ik voor Nederland.” Bij het wereldkampioenschap in 2006 ergerde ze zich aan de vele Duitse vlaggen. „Ik vier ook nog altijd 5 mei. Dan zeg ik tegen de Duitsers: ik vier dat we van jullie bevrijd zijn.”