Van onbezonnen besluiten over griepvirus wordt niemand beter

Jaarlijks sterven in Nederland 800 tot 1000 mensen aan griep. Door risicogroepen op te roepen voor een griep-prik, wordt geprobeerd het aantal slachtoffers te beperken. Maar voor het overige zijn deze griepdoden geen groep waar de samenleving zich druk om maakt.

Louter afgaand op het aantal slachtoffers lijkt de aandacht voor de nieuwe vorm van influenza die vorige week in Mexico is geconstateerd, behoorlijk overdreven. In Mexico is een tiental mensen overleden aan wat nu de Mexicaanse griep heet. In Amerika is één dode te betreuren. Het virus heeft ook een kind in Nederland, dat net terugkwam uit Mexico, te pakken. De peuter lijkt gelukkig te herstellen.

Deze cijfers kunnen de wereldwijde aandacht voor het nieuwe virus relativeren, maar ze stellen niet volledig gerust. Het gaat wel om een nieuwe variant, die een mens kan overdragen aan een ander mens. Dat is risicovol. Bovendien weet niemand hoe het virus zich gaat ontwikkelen; ook de nuchterste wetenschappers houden bij hun analyses een slag om de arm.

De Nederlandse autoriteiten reageren alert, maar zij waken voor paniekvoetbal. Die – verstandige – houding wordt vergemakkelijkt doordat hier 4,5 miljoen doses aan virusremmers klaarliggen. Dat moet genoeg zijn om bij een grootschalige uitbraak in Nederland de ergste ziekteverschijnselen te bestrijden en besmetting te voorkomen. Dat is voor iedereen een geruststellende wetenschap.

Minister Klink van volksgezondheid bood deze week weerstand tegen de roep om onmiddellijk op grote schaal vaccins te laten maken. Hij heeft wel een optie genomen op 34 miljoen pakketjes, maar wacht eerst een spoedadvies (dat wel) van de Gezondheidsraad af. Dat is verstandig: voordat hij de opdracht geeft moet hij bijvoorbeeld weten of de productie van gewone griepvaccins niet in het gedrang komt.

Klink heeft ook overlegd met zijn Europese collega’s, maar meer dan een paar afspraken zijn daar niet uitgekomen. Eerder deze week lukte het niet tot een gezamenlijk reisadvies te komen. Dat voedt de onzekerheid bij burgers, en het maakt een klungelige indruk.

Het is te hopen dat de Europese ministers de zorg voor mensen in ontwikkelingslanden wel tot hun gemeenschappelijke taak nemen. Daar immers zouden de grootste klappen kunnen vallen en daar is geen Tamiflu te bekennen, laat staan dat mensen daar aanspraak kunnen maken op een vaccin.