Leermachines

Je ziet ze gebogen over te veel opgaven in een te korte tijd. Bleke koppies, zenuwbenen, ouders die ervan wakker liggen. Binnenkort is het voor de examenkandidaten allemaal weer voorbij. De spanning wordt ontladen, de schooltassen buiten gehangen, wapperend in de wind.

Maar velen blijven hun leven lang regelmatig dromen over hun eindexamen met alle rampscenario’s: onbegrijpelijke vragen, lege pennen, tijdgebrek. Faalangst steekt telkens de kop weer op. Zolang alleen verstand en intellect jouw score en daarmee jouw waarde bepalen, betaal je de ’minkukelprijs’ in de vorm van een gebrek aan zelfvertrouwen.

Mijn idee: stel iedere kandidaat, de laatste ’examenvraag’: Hoe heb jij deze dag beleefd en wat zou je anders hebben gedaan, wanneer je er opnieuw aan begon? De antwoorden zijn goed voor een extra compensatiepunt voor het slechtst gescoorde vak.

Daarmee geven we in een eenzijdig onderwijssysteem tenminste een beetje ruimte aan wat iedere scholier verdient: barmhartigheid en erkenning dat je meer bent dan een productieve leermachine.

Ronald da Costa Oegstgeest