Het almaar uitdijende dagboek in muziek van Daniël Lohues

Zanger Daniël Lohues is bezig met een vierluik, getiteld ’Allennig’. Het derde deel staat in het teken van de zomer (eerdere cd’s betroffen winter en lente, de herfst ligt nog in het verschiet). In dit jaargetij staat alles in bloei, de insecten zoemen rond je hoofd en de warmte kan loom aanvoelen. Maar Lohues zou Lohues niet zijn als hij ook vooral de zwaarte van de zomer opzoekt. Hij kan niet anders, de melancholie zit hem in het bloed.

Verwacht dus geen vrolijke zomerdeuntjes met niks-aan-de-handteksten van de Drentse bard. In de taal van zijn streek – Lohues woont in Erica – bezingt hij de wereld om hem heen. Bijvoorbeeld de weemoed die je kan overvallen als je aan de zomers van vroeger denkt. Wekenlang niks te doen onder ’een parasol van hout en blad’. Zo bezingt hij de oude kastanjeboom bij zijn ouders voor de deur.

Zijn liefde voor het platteland omschrijft hij bijvoorbeeld in ’Ten Oosten van de Iessel’ met daarbij de droge constatering dat aan die kant er toch echt veel meer land ligt dan ten westen van die rivier. Maar ook zijn maatschappijkritiek kan hij kwijt, verpakt in liedjes als ’De horizon komp dichterbij’ of ’Dat he’j in dizze wereld’. En natuurlijk raakt hij aan de (problemen van) de liefde.

In interviews vertelt Lohues dat hij probeert steeds dichter bij de kern te komen in zijn liedjes en dat de songs fungeren als een soort dagboek. Dat maakt dat Lohues je onmiddellijk weet te raken. Zijn taal is eenvoudig, maar dat is bedrieglijk. Zelf denkt hij dat dat te maken heeft met het Drents waarin hij zingt. Daarin zeg je vaak iets niet rechtstreeks, maar juist met veel beeldspraak, waardoor er een bijzondere symboliek bijkomt.

Qua muziek blijft Lohues ook klein en dichtbij. De meeste nummers zijn op piano of gitaar gespeeld. Je hoort invloeden van Nederlandse kleinkunstenaars, Amerikaanse blues- en popmuziek en het klassieke idioom van bijvoorbeeld Bach.

Voor het eerst staat er ook een cover op een Lohues-plaat, ’Everybody’s Gotta Learn Sometime’ van The Korgis. Lohues hoorde het nummer in de versie van Beck in de film ’Eternal Sunshine of the Spotless Mind’. In de film werd het nummer ruw afgebroken, dus rende Lohues meteen naar zijn vleugel om het af te maken in zijn eigen taal. Het resultaat, ’Iederiene moet ’t ooit leern’, mag er wezen.

Met ’Allennig III’ reeg Daniël Lohues weer een parel aan zijn muzikale kroon. Intiem, sprankelend, zinnenprikkelend, melancholiek en af en toe luchtig ironisch. Hij neemt je mee naar zijn wereld die smaakt naar meer. Komende week speelt hij de laatste theatervoorstellingen van ’Allenig III’, volgend jaar staat gelukkig het vervolg ’Allennig IV’ al gepland. (RW)