Turkse siësta sneuvelt door economische crisis

weblog Ook Turken hebben een siësta. Bij hen gaat het niet om het pitten in de middagen, maar om de heilige pauze van half één tot half twee. Alle banken en alle overheidsinstellingen zijn dan dicht. Want het personeel is op pad om de restaurants te vullen.

Maar nu regeert de economische crisis, en bankpersoneel lijkt het grootste slachtoffer. Veel banken hebben de siësta afgeschaft.

Het is tegenwoordig vechten om klanten. Ook al komt de klant midden op de dag, op een tijdstip waarop het personeel doorgaans eerst het warme eten nuttigt, daarna een toetje bestelt en als laatste een sigaretje opsteekt. Eerst hebben de banken dit mooiste uur van de dag afgeschaft. De rest volgt mondjesmaat.

De Turkse klant die ervaring heeft met heel lang wachten eer het personeel is uitgegeten, is snel gewend geraakt aan dit nieuwe fenomeen. Niets mooier dan een deur die gewoon opengaat, ook al is het etenstijd.

In de wijk Dikilitas volgt de wijkleider, wiens taak het is om bewijs van adresgegevens te geven, de nieuwste ontwikkelingen blijkbaar niet zo goed. Het is kwart voor een, maar de wijkleider is in geen velden of wegen te bekennen. Ik, een oudere meneer en drie vrouwen gaan samen op twee banken buiten zitten en wachten precies drie kwartier op de man.

Als het half twee is zien we de wijkleider in de verte verschijnen; een volle maag, gezonde wangen, dikke buik en benen die geen haast hebben. De man weet niet wat hij meemaakt als een van de wachtende vrouwen hem meteen bij aankomst op zijn donder geeft. Terwijl de man de deur van zijn kantoortje openmaakt, krijgt hij te horen: "Wat denk je wel‿ Ben je soms belangrijker dan de banken? Zelfs banken zijn tegenwoordig open in de middagen. Ben ik soms verplicht om een uur lang op jou te wachten?”

De afschaffing van de siësta is ook slecht nieuws voor slimme dieven. Het is namelijk een paar keer voorgekomen dat dieven zich met succes onder een tafel of in een wc van de bank wisten te verbergen. Als iedereen weg was om te eten, vulden ze hun zakken met geld. Als het weer half één was, verstopten ze zich opnieuw. Als de bank weer open was kwamen ze onopgemerkt uit hun schuilplaatsen en gingen bij de gewone klanten staan om zich vervolgens uit de voeten te maken. De laatste dief die op deze wijze een bank heeft bestolen is nog steeds voortvluchtig.

Blije klanten die niet meer hoeven te wachten, daar hebben de dieven niets aan. Ze moeten nu weer iets anders bedenken om de beurzen te vullen. En het personeel moet wennen aan een broodje kaas op het werk.