Twijfels krijgen minder ruimte

In een gevecht met zijn eigen verwachtingspatroon komt succes voor Thomas Dekker nooit snel genoeg. „Ik heb de laatste tijd absoluut getwijfeld.”

Thomas Dekker lacht. Of hij blij was met zijn dertigste plaats in de Amstel Gold Race, afgelopen weekeinde, is de vraag. Grappend: „Tegenwoordig ben je al snel blij als je Thomas Dekker heet.”

De jonge renner, tegenwoordig in dienst van de Belgische formatie Silence-Lotto, heeft een bizar jaar achter de rug. Vorig jaar reed hij een prima voorseizoen met een zesde plaats in Luik-Bastenaken-Luik en vijfde plaatsen in de Amstel Gold Race en de Waalse Pijl, de koersen waarin Dekker in het voorjaar graag goed wil zijn. Daarna ging het snel: hij raakte in opspraak, fietste ondermaats en verspeelde uiteindelijk zelfs zijn contract bij de Rabobank; juist de ploeg waar hij jarenlang werd vertroeteld.

Hij koerste daardoor bijna een jaar niet op de manier die hem voor ogen staat: „Ik heb 51 weken niet op niveau gereden. Dan is het lekker als je in Nederland weer iets van bevestiging vindt”, zei hij gisteren in een hotel in Gosselies, vlakbij Charleroi, de plaats waar vandaag de Waalse Pijl vertrekt.

„Ik heb de laatste weken absoluut getwijfeld. Ik ben 24 uur per dag met wielrennen bezig en als het dan niet loopt zoals je graag zou willen, krijg ik ook mijn twijfels. Je weet dat je goed kan fietsen en dat je er alles voor doet. Ik ging me afvragen of ik de slechte benen uit de Coppi Bartali en uit de Ronde van Baskenland ook in de Amstel Gold Race zou hebben. Dan rij je in je eigen land toch wel een beetje voor lul.”

Dekker had de voorbije weken vooral last van zijn eigen verwachtingspatroon. Hij reed vaak slecht. Hij viel in de Ster van Bessèges. Had last van een ontstoken wond in de Ruta del Sol en een knieblessure weerhield hem in de Tirreno Adriatico van goede prestaties. „Terwijl hij daar dolgraag wilde laten zien dat hij er nog bij hoorde”, zei ploegleider Marc Sergeant gisteren. Ook de Ronde van Baskenland viel tegen; hij kwam vaak op minuten van de leiders over de eindstreep.

En dat na alles wat er bij de Rabobank-ploeg was gebeurd. Dekker wilde maar één ding: zich bewijzen: „Maar dat gaat niet zomaar”, zegt Sergeant. „Dat hij in de Amstel Gold Race weer van voren koerste, was ook voor ons een aangename verrassing, vooral omdat het technisch helemaal niet zijn wedstrijd is. Wij hebben hem aangetrokken terwijl we wisten dat we geduld met hem zouden moeten hebben. Hij is vier, vijf maanden volledig zonder competitie geweest. Dan kun je niet verwachten dat hij direct weer mee vooraan fietst.”

Die ambitie had Dekker echter wel: „Ja, dat is natuurlijk wel zo; ook altijd zo geweest. Het kan in je voordeel werken – en zo is het tot op heden eigenlijk altijd gegaan. Maar het kan ook tegen je werken, dat je je eigen ambitie te hoog stelt. Dat je jezelf voorbij gaat streven. Dat is af en toe wel gebeurd. De wil is groter dan mijn lichaam aankon. Heel frustrerend als je dat meemaakt. Dat was ik niet gewend.”

Dekker legt uit: „Als wielrenner ben je misschien 10 of 15 dagen van een seizoen heel goed. En als je dat gevoel al een hele tijd niet gehad hebt, dan is dat best vervelend. Dus als je dan al heel lang op zoek bent naar dat gevoel, dan is het heel frustrerend om gelost te worden op momenten waarop je normaal gesproken niet eens aan lossen dacht. En dan kun je wel logisch gaan nadenken, waarom dat zo gekomen is enzo. Maar het blijft moeilijk om dat te relativeren, alleen op je hotelkamer.”

Vandaag en ook dit weekeinde in Luik-Bastenaken-Luik wil Dekker laten zien dat zijn goede prestatie van afgelopen weekeinde geen toeval is: „Al vind ik de Waalse Pijl de wedstrijd die mij het minst ligt, ook als je de wet van de zwaartekracht gaat bekijken. Die aankomst is gewoon heel steil. Vorig jaar was ik vijfde, maar toen was ik in die week ook wel heel goed. Zondag is het belangrijkste, maar nu is niet het juiste moment om lekker alles te laten lopen en alles op zondag te richten. Ik zit nu in een fase van ’pakken wat je pakken kan’.”