Welke bubbelwijn verdrijft de crisis?

Het voorjaar is zonnig, dus zitten we buiten. Kiezen we op het terras voor echte prosecco of hippe saké met bubbels?

Francesco Drusian is druk druk druk. De prosecco-producent is tussen de steile heuvels van Valdobbiadene elke dag minstens twaalf uur in touw. Zijn zeventig hectare wijngaarden moeten worden verzorgd; in de enorme stalen tanks moet het druivensap worden omgetoverd tot mousserende wijn; zijn miljoen flessen per jaar moeten aan de man worden gebracht. „Ik klaag niet hoor”, zegt Drusian vriendelijk. „Door de crisis was de vraag begin dit jaar behoorlijk ingezakt, maar die neemt nu weer toe. Al met al gaan de zaken erg goed.”

De wereldwijde verkoop van prosecco uit het noordoosten van Italië groeide de afgelopen tien jaar naar 150 miljoen flessen – elk jaar steeg de afzet met meer dan tien procent. Drusian weet wel waarom prosecco het zo goed doet. „Kwestie van uitgekiende marketing”, legt hij uit, terwijl hij een glas van zijn Spumante Extra Dry even ronddraait en er dan zijn neus in steekt. „Maar prosecco is vooral populair omdat het met een alcoholpercentage van 11% een lichte wijn is, die geschikt is voor alle uren van de dag. Prosecco is lekker op de nuchtere maag en als aperitief, maar ook bij vis.” Hij neemt een slokje en zegt: „Prosecco is een makkelijke wijn, erg drinkbaar en goed verteerbaar. En het is, in tegenstelling tot bijvoorbeeld champagne, heel betaalbaar.”

Maar de stijgende populariteit brengt ook problemen met zich mee. Iedereen wil meeliften op het succes en dus planten steeds meer wijnboeren – in Italië en daarbuiten – de prosecco-druif.

Prosecco komt oorspronkelijk uit de dertig kilometer lange strook tussen Conegliano en Valdobbiadene, zo’n tachtig kilometer ten noorden van Venetië. Sinds 1969 heeft de wijn hier de DOC-denominatie (Denominazione di Origine Controllata). Vanwege de zomers met warme dagen en koele nachten gedijt de druif er prima; de wijnboeren produceerden vorig jaar 48 miljoen flessen prosecco. Maar verderop – op de zachtere heuvels en vlaktes tussen Treviso, Venetië en Triëst – wordt inmiddels ook volop prosecco verbouwd. En zelfs in het verre Brazilië, Argentinië en Australië zijn ze ermee begonnen.

Drusian en honderdzestig collega’s uit Conegliano-Valdobbiadene, die zich hebben verenigd in een consortium, zien die ontwikkeling met lede ogen aan. Ze zeggen dat alleen zij – hier tussen de Alpen en de Adriatische Zee – de allerbeste prosecco ter wereld maken. Zij houden zich aan allerlei regels die de kwaliteit en de echtheid van hun wijn garanderen. Anderen, die prosecco van mindere kwaliteit maken, zouden daar niet van mogen profiteren.

De leden van het consortium vonden het al helemaal niks dat Duitsers en Oostenrijkers tanken vol prosecco op de vlaktes van Veneto kochten en de wijn in hun eigen land bottelden. Maar twee jaar geleden was de maat echt vol. Consortium-voorzitter Franco Adami: „Een Oostenrijker bracht blikjes Rich Prosecco op de markt. Blikjes! Hij liet Paris Hilton er reclame voor maken. Toen zeiden wij: ’No!’ De geschiedenis en traditie van prosecco komen hier en nergens anders vandaan. Op dat moment wisten we dat we iets moesten ondernemen om onze wijn te beschermen.”

De wijnmakers broedden twee jaar lang op een strijdplan en dat is nu klaar: de prosecco uit Conegliano-Valdobbiadene krijgt een DOCGdenominatie (Denominazione di Origine Controllata e Garantita), de hoogste denominatie die Italië kent. Prosecco uit de rest van Veneto en omstreken krijgt een DOC-denominatie, zodat de wijnmakers daar zich ook aan productie- en kwaliteitsregels moeten houden. Alles wat daarbuiten wordt gemaakt, mag geen prosecco heten. Adami: „Prosecco is een druivensoort en kan daarom in principe niet exclusief geclaimd worden. Maar wij kunnen aantonen dat prosecco wel degelijk verbonden is met deze streek. Niet ver hier vandaan, richting de Sloveense grens, ligt immers het plaatsje Prosecco. En de druif groeit alleen in onze heuvels al minstens drie eeuwen. Prosecco moet een door Europa beschermd product worden, net zoals champagne, bordeaux en Tokaj dat zijn.” Minister Luca Zaia van landbouw staat achter de Italiaanse prosecco-producenten. Franco Adami hoopt dan ook dat de nieuwe regels al vanaf de komende oogst in september gaan gelden.

Francesco Drusian vindt het een goed strijdplan. „Prosecco werd een veel te algemeen iets, ze maakten het overal, zelfs aan zee, terwijl dat dan toch echt een heel andere wijn is dan wat wij hier maken.” Hij trekt een fles van zijn Spumante Brut open en proeft. „Die verfijnde bubbeltjes, die subtiele smaak van appel, die aangename sensatie van het gas dat de tong prikkelt... zulk lekkers kan alleen hier vandaan komen.”