Geen vrouwen in broekpakken

Beste Beatrijs, Over enige tijd vier ik een belangrijk kroonjaar met een fantastische lunch in een prachtig historisch pand. Ik ben niet echt een doorgeslagen conservatief, maar hecht er wel aan dat op deze voor mij belangrijke dag mijn gasten goed gekleed zijn. Tot mijn spijt moet ik concluderen dat de uitdrukking tenue de ville nog maar nauwelijks wordt begrepen.

Het stoort mij als vrouwen in een broekpak komen aanzetten en mannen het zich makkelijk maken met een al dan niet grijze flanellen broek en donkerblauwe blazer. Wat ik die dag wil zien is mannen in een keurig donker pak en vrouwen in een nette jurk (eventueel met jasje) of mantelpak. Hoe krijg ik mijn gasten zo ver? Wat voor kledingcode moet ik op de formele uitnodiging vermelden, zodat zowel ouderen als jongeren begrijpen wat de bedoeling is?

Niet dol op broekpakken

Beste Niet dol op broekpakken,

Houd gewoon vast aan de uitdrukking tenue de ville. Wie die niet kent, kan haar op internet opzoeken. Bedenk wel dat de kledingcode tenue de ville tegenwoordig broeken toestaat voor dames. Kijk naar Angela Merkel, Hillary Clinton of prinses Máxima en haar schoonzusters. Zij dragen naast keurige jurken of mantelpakjes ook wel een geklede broek met een mooie jasje bij wijze van tenue de ville. U hebt een afkeer van broeken voor vrouwen, maar dat is een persoonlijke afkeer die u niet tot protocol kunt verheffen. Mocht een enkele dame een broek dragen op uw feestje, dan valt dat overigens nauwelijks op. Het gewraakte kledingstuk bevindt zich het grootste deel van de tijd onder tafel. U gaat een exquise lunch geven voor uw verjaardag. Waarom niet wat meer vertrouwen dat uw gasten zich netjes zullen uitdossen en niet in hun ouwe kloffie komen aanzetten? Uw familie en vrienden kennen u langer dan vandaag. Zij zullen toch bekend zijn met uw gehechtheid aan decorum en traditie?

Laten we ons het tafereel voorstellen: Iedereen zit aan tafel, de champagne fonkelt in de glazen, uw oudste vriend neemt het woord voor een charmante tafelrede, iedereen heeft het naar zijn zin en de stemming is voortreffelijk. Het is waar dat de heren een donker pak horen te dragen. Maar is het voor u werkelijk een domper op de feestvreugde wanneer een enkele heer in zijn onnozelheid de gevreesde grijze broek/ blauwe blazer-combinatie met koperen knopen heeft aangetrokken? Laat het van u afglijden! Als de gasten u een warm hart toedragen, doen ze moeite om op hun paasbest te verschijnen. Wie weet komen ze zelfs met gepoetste schoenen!

Beste Beatrijs,

Als mijn vrouw en ik samen uit eten gaan, kunnen we vaak moeilijk onze keus bepalen uit de vele aantrekkelijke gerechten. Onze oplossing is dat we halverwege van bord ruilen of iets op elkaars bord scheppen. Laatst zaten we met een bevriend stel in een restaurant en dat vond het maar raar en ongepast. Volgens onze vrienden moet je je tot je eigen gerecht bepalen, ook al ben nieuwsgierig naar wat de ander heeft. Ik vind dat je zelf mag weten wat je doet met je eten. Je hebt er toch voor betaald? Wie heeft er gelijk? Iemand nog een hapje?

Beste Iemand nog een hapje,

Eten uitwisselen in een restaurant kan wel, maar het vereist privacy. Als u met uw vrouw alleen eet, staat het u vrij om van bord te ruilen of elkaar verrukkelijke hapjes toe te stoppen. Maar in de aanwezigheid van derden kunt u beter geen borden ruilen. Ook de partner hapjes voeren vanaf eigen vork of lepel gaat te ver. Voor anderen is het gehannes dat met voedseltransport gepaard gaat (vallend eten, gespetter, elkaar voerende volwassenen) onsmakelijk om aan te zien. Tenslotte is het ook niet de gewoonte om uit elkaars glas te drinken.Wat nog net kan in gezelschap is een stukje van het een of ander afsnijden en dat (tersluiks) op het bord van de ander leggen, liefst zonder over de tafel te reiken. Als u houdt van alles proeven, zijn Chinese restaurants ideaal voor u. Daar worden gerechten doorgaans in het midden van de tafel op rechauds geplaatst. De drempel om van andermans gerechten te proeven ligt hier lager dan bij plateservice. Wat niet betekent dat iedereen in het wilde weg kan toetasten. Nog steeds is toestemming van de oorspronkelijke besteller nodig.

Beste Beatrijs,

Wij hebben een zoontje van zeven maanden. Bij de geboorte was hij al een flinke kerel. Hij groeit hard, maar zit nog ruim onder de bovenste lijn van de groeicurve. Hij heeft grote, mollige handjes en een breed hoofdje met dikke appelwangen. We krijgen vaak commentaar, variërend van: ’Wat een dikke worst!’ tot ’Geef je hem zelfrijzend bakmeel?’ en ’Is dit wel normaal?’ Wij vinden dit vervelend. Hoe kunnen wij anderen beleefd duidelijk maken dat wij dit soort opmerkingen niet op prijs stellen?

Trotse papa en mama

Beste Trotse papa en mama,

U hebt last van een hardnekkige misvatting in uw omgeving dat het goed is om te zeggen wat je denkt. Bijna nooit is een opmerking over iemands voorkomen de moeite waard om mede te delen aan die persoon (of diens liefhebbende ouders). Dit soort aperçu’s vestigt op een pijnlijke manier de aandacht op iets wat iedereen kan zien en dus niet hoeft te worden ingewreven. Daarom leren we kinderen af om naar voorbijgangers te wijzen en dingen te kraaien als: ’Hé, die meneer heeft geen benen’ of ’Die mevrouw lijkt precies een heks’. Om nodeloze kwetsuren van immer fragiele ego’s te voorkomen schrijft de etiquette voor dat mensen alleen aardig commentaar geven op elkaars uiterlijk. Als ze dat niet kunnen opbrengen, dienen ze hun mond te houden. Misschien moet u de volgende botte hark die zich misprijzend uitlaat over uw zoontje toch maar even spiegelen in eerlijkheid. U zegt dan koeltjes: ’We vinden het niet fijn als je lelijke dingen zegt over Peter-Paul’.