Laten we onze kinderen niet de schuld van de recessie geven

weblog Ondanks de recessie gaat het kabinet gewoon door met haar uitgavendrift. Hierdoor loopt de staatsschuld onverantwoord hoog op. Maar vroeg of laat zal deze schuld moeten worden afgelost.

Als nu niet de tering naar de nering wordt gezet, krijgen onze kinderen de schuld van de recessie voor hun kiezen.

Ook dit weblog draagt de titel van een stelling van de VVD-campagne ‘Nederland opnieuw’. Dat er tijdens een recessie grote schulden worden gemaakt door de overheid om de neergang van de economie af te remmen, is niet vreemd. Met de komst van de Zalm-norm is het zelfs regel geworden. In goede tijden wordt er gezorgd voor een begrotingsoverschot, zodat we onze schulden inlopen, en in slechte tijden staan we een beperkt tekort toe waardoor de schulden weer enigszins oplopen. Klinkt heel logisch, zou je zeggen.

Maar dan moet je wel de nodige discipline opbrengen. De verleiding is groot om als het goed gaat meer uit te geven en daarvoor zelfs ook te lenen. De lasten kunnen toch makkelijk worden opgebracht als je er vanuit gaat dat het wel zo goed zal blijven gaan of het zelfs nog beter zal worden. Dit leidt er maar al te vaak toe dat er niet voor appeltje voor de dorst wordt gezorgd. Wanneer het dan plotseling slechter gaat kom je in problemen als je op dezelfde grote voet wil verder leven. Voor je het weet beland je in de schuldhulpverlening.

Het kabinet heeft zich ook in dit penibele scenario gedraaid. Bij de start kon men niet de discipline opbrengen om in goede tijden een buffer in te bouwen. Het begon met zich rijk rekenen aan een te rooskleurige economische groei. Daardoor kon voor Sinterklaas worden gespeeld door bijvoorbeeld “gratis” schoolboeken uit te delen en de collectieve uitgaven in 2 jaar tijd met 25 miljard euro te laten groeien. De donkere wolken die vanuit Amerika kwamen aanwaaien werden genegeerd. Nederland zou niet worden geraakt. Onder het motto: “we moeten het hoofd koel houden”, werd de kop in het zand gestoken en is de uitgavendrift niet getemperd.

Ik heb thuis geleerd om in goede tijden te sparen voor slechtere tijden. Bovendien moet ik in slechte tijden de extraatjes maar eens even vergeten en de tering naar de nering zetten. Dat laatste is wat lastig voor dit kabinet, want het vereist politieke moed om pijnlijke en impopulaire maatregelen te nemen als dat nodig is terwijl jezelf bekend wil staan als Sinterklaas. Dit leidt ertoe dat er begrotingstekorten ontstaan en de staatsschuld snel toeneemt. Alleen al volgend jaar zal door het begrotingstekort de staatsschuld met 30 miljard euro toenemen, ofwel een slordige 4.000 euro per huishouden.

Maar ook voor de overheid geldt dat schulden gewoon moeten worden terugbetaald. Alleen in dit geval zijn de schulden van vandaag de belastingen van morgen. Ik vind het niet verantwoord om de staatsschuld ongebreideld op te laten lopen. Hiermee wordt letterlijk een hypotheek gelegd op de toekomst. De extra belasting die nodig is om de tekorten van nu in de toekomst weer in te lopen komen nog eens bovenop de extra kosten die de vergrijzing met zich meebrengt. En daarmee wordt de schuld van de recessie op de schouders gelegd op de generatie van morgen.