Altijd 12 gebleven

Met hun nieuwe cd brengen Thomas van Luyn en Mike Boddé een ode aan elf dames. „Er zit wat ondeugends bij. Plaagstootjes horen bij een flirt.”

In hun televisieprogramma ’De Mike & Thomas show’ is het een vast onderdeel. Gastheren Mike Boddé en Thomas van Luyn (beiden 41) bezingen op speciale wijze de deelnemers – meestal de vrouwelijke – aan hun absurde, humoristische quiz. Elf van die odes hebben ze uitgewerkt tot volwaardige popnummers. Die zijn op cd gezet, geproduceerd door Tjeerd Oosterhuis (oud-deelnemer).

De serenades zijn voor vrouwen als Yolanthe Cabau van Kasbergen, Renate Verbaan, Sylvana Simons en Georgina Verbaan. Als extraatje staat ook het lied ’Marleen’ uit hun allereerste theaterprogramma van begin jaren negentig op de cd.

]]>

Bij popsongs horen videoclips, dus hebben de heren zich uitgeleefd in allerlei vormen en parodieën en een dvd afgeleverd met een verzameling vaak hilarische filmpjes.

De serenades zijn bedoeld om een beetje te plagen, vinden ze allebei.

Thomas: „Een plaagstootje maakt altijd deel uit van de flirt. Dat is het sinterklaasgedichtelement waarmee je mensen op hun foutjes wijst...” Hij zet een lieflijk stemmetje op: „Maar dat je toch van ze houdt.”

Mike: „Ik kwam er laatst achter dat ik al mijn hele leven serenades breng. Voor mijn vrouw heb ik een stuk of vijf nummers geschreven. Toen ik ooit ontdekte dat ik een beetje handig was op de piano, merkte ik dat sommige vrouwen daar niet ongevoelig voor zijn.”

Thomas: „De dames vinden het tot nu toe allemaal ontzettend leuk. Er zit wat ondeugends bij – vals zou ik het niet willen noemen – en dat maakt dat het in balans is.”

Mike: „In de kleedkamer zingen we de alternatieve versies. De echt gemene of echt vunzige. Die brengen we denk ik postuum uit.”

Ze kwamen elkaar ooit tegen tijdens hun studie Chinees. Al snel ontstond het plan om samen een cabaretduo te vormen. Dat werd Ajuinen en Look. Ze maakten één programma, ’De fiets van Marleen’ en wonnen zowel het Groninger Studenten Cabaret Festival (1991) als het Amsterdams Kleinkunst Festival (1992). Door omstandigheden scheidden hun wegen, die weer kruisten bij het satirische tv-programma ’Kopspijkers’. Een doorstart van het succesvolle duo leek onvermijdelijk. In 2005 maakten ze op basis van hun eersteling de voorstelling ’Ajuinen en Look’, daarna een ’Kerstrevue’ en voor het komende theaterseizoen staat ’Sex, Drugs en Hoog-Barok’ gepland.

Op televisie zijn ze al een aantal seizoenen te zien met de ’Mike & Thomas Show’, die na het winnen van de Beeld en Geluid Award in 2007 is omgedoopt tot de ’Mega Mike & Mega Thomas Show’. Hun humor valt te typeren als melig, maar intelligent en muzikaal van hoog niveau.

Thomas: „Muziek is heel belangrijk voor ons. Daarmee willen we iets goeds maken. De tekst is meer een speeltuin. Wij zijn allebei heel puberaal, maar onze muziek is volwassen.”

Mike: „We zijn gewoon allebei twaalf gebleven, van die irritante gymnasiumpikkies. Er niet vies van om moeilijke woorden te laten vallen, al was het maar om mensen te pesten. Muzikaal zijn we bloedserieus inderdaad, tekstueel meer subversief.”

Ze zijn als persoon heel verschillend, benadrukken ze. Voor het duo Mike & Thomas werken die verschillen wonderwel.

Mike: „Thomas is een zonzoeker, ik ben een dramazoeker. Thomas ligt het liefst met een cocktail op het strand van Malibu, ik ben meer van een goed glas Bourgogne en een zwaar gesprek bij een haardvuur in de winter.”

Thomas schiet in de lach: „Dat klopt. Maar het grappige is dat het niet eens zo’n wereld van verschil is. Het is maar met welke kleurtjes krijt je het plaatje inkleurt. Volgens mij is het hetzelfde, maar dan anders. Ik hou van opwinding, glamour, van nieuwe dingen. Mike is heel huiselijk. Ik heb hem wel eens een vroeggepensioneerde genoemd. Hij houdt van de goede dingen des levens, terwijl ik al achter de volgende horizon aan het zoeken ben.”

De vraag dringt zich op wat de kracht van het duo is.

Thomas: „Ik zou het niet kunnen zeggen. Er gebeurt iets geks als wij met elkaar werken. Iets dat erg leuk is. Het zit in de taal, de humor, de timing, het gevoel en een beetje in de competitie. En we delen een liefde voor mooie dingen.”

Mike: „Ik weet het ook niet goed. Ik heb het idee dat we genoeg van elkaar verschillen om het spannend te maken en genoeg hetzelfde zijn om met elkaar te kunnen werken. Samen zijn we sterker dan alleen.”

Thomas: „Het is net een huwelijk, je zit elke dag op elkaars lip. Omdat we zo verschillend zijn, kan dat ook wel eens vermoeien. Ik heb bijvoorbeeld altijd de neiging om aan dingen te peuteren, om ze nog net iets beter te maken.”

Mike: „We hebben soms onenigheid, irritaties. We hebben allebei ons lijstje met mindere eigenschappen, dus dat botst wel eens. Maar het lost zich altijd op en vaak komen daar juist goede ideeën uit voort. Het gekke is dat het in sommige opzichten minder is dan een vriendschap, want we zijn niet elkaars beste vrienden, maar het is heftiger dan een huwelijk. Er is wel een moment geweest dat we gezegd hebben: Laten we eens goed praten over het verleden en er dan een streep onder zetten. Dat was verhelderend en eigenlijk heel leuk. Het heeft onze band verstevigd.”

Thomas: „Zeker als je onder hele hoge druk samen iets moet maken, heb je niet de tijd om lol te maken en het gezellig te hebben. Dan ben je alleen maar bezig met het product, een tv-programma of een theatershow. Je gaat kibbelen over wat het moet worden en dat is zonde, dat moet je zien te vermijden. Wij zijn op ons best als dingen uit improvisatie en lol geboren worden.”

Mike: „Wij kunnen soms op verbaal niveau niet op hetzelfde spoor zitten, maar qua lichaamstaal is onze communicatie gek genoeg altijd perfect. Als we met onze ruggen naar elkaar toe staan, weten we precies van elkaar wat we doen, wat er moet gebeuren, wie wat moet zeggen en wie zijn mond moet houden. Alsof er een lijntje loopt, ik weet niet wat dat is. Heel raar.”